บทที่ 127 ตอนที่ 127 ข้อความอ้อนๆจากมาเฟียหัดหวาน

เวลาต่อมา

แม้สภาพร่างกายตัวเองจะไม่เอื้อ..แต่หัวใจแกร่งและสมองที่ฉลาดเป็นกรดก็ยังคงทำหน้าที่คิดหาวิธีพาเด็กดื้อกลับคืนสู่อ้อมอกอยู่ตลอดเวลา คิ้วเข้มที่พาดเฉียงอยู่เหนือดวงตาคมกริบขมวดเป็นปมยุ่งเหยิง..ก่อนจะเหลือบหางตาตามองไปยังมุมโซฟารับแขกของห้องที่มีผู้เป็นบิดากึ่งนั่งกึ่งนอนอ่านหนังสือพิมพ์ธุรกิจ...