บทที่ 14 แขกจากคืนวาน

“หลัวเฉิน...”

เสียงเรียกของไป๋หลิงเบาจนแทบกลืนหายไปกับสายลม

ชายที่ยืนอยู่ปลายถนนไม่ได้ตอบในทันที

เขาเพียงยืนอยู่ใต้เงาต้นไม้ ปล่อยให้แสงจันทร์สาดลงบนใบหน้าครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งยังคงจมหายอยู่ในความมืด

เทียนเซียวขยับมายืนบังไป๋หลิงโดยไม่รู้ตัว

“เจ้าคือหลัวเฉินจริงหรือ?”

ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ

“นางยัง...