บทที่ 17 เสียงเรียกจากเงาจันทร์

เสียงลมพัดผ่านป่าในยามค่ำคืนไม่ได้รุนแรงนัก ทว่าความเงียบที่ตามมาหลังจากนั้นกลับทำให้คนในเรือนสมุนไพรรู้สึกไม่สบายใจ

ไป๋หลิงนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มือหนึ่งเท้าคาง อีกมือวางอยู่บนเข่าของตัวเอง ดวงตาของนางทอดมองออกไปยังความมืดด้านนอก

ภาพจากความทรงจำที่เพิ่งกลับคืนมายังไม่ยอมจางหาย

ประตูหิน

หมอกสีขาว

หลั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ