บทที่ 22 ห้าร้อยปีที่หายไป

“ข้าคือคนที่ตายแทนเจ้าเมื่อห้าร้อยปีก่อน”

คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในห้อง แม้เสียงระฆังจะหยุดลงแล้วก็ตาม

ความมืดเข้าปกคลุมทั่วทั้งเรือน

ไป๋หลิงจับมือหลี่เทียนเซียวแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“อย่าเชื่อเขา”

น้ำเสียงของนางเบามาก

เทียนเซียวไม่ได้ตอบทันที เขายังคงจ้องชายตรงหน้าอย่างระวัง

ชายคนนั้นมีใบหน้าเหมือนเข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ