บทที่ 23 ความจริงที่ถูกลืม

“ข้าจำได้แล้ว...”

เสียงของไป๋หลิงเบาจนแทบกลืนหายไปกับความเงียบ

แต่คนทั้งห้องได้ยินชัดเจน

หลี่เทียนเซียวมองนางทันที มือที่กำลังถูกจับแน่นยังคงอยู่ตรงนั้น แม้ปลายนิ้วของเขาจะยังโปร่งใสเป็นบางส่วน

“จำอะไรได้?”

ไป๋หลิงไม่ตอบ

ภาพในหัวของนางยังไม่หายไป

เปลวไฟ

เสียงร้อง

ชายหนุ่มคนนั้น

และคำพูดของตัวนางเมื่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ