บทที่ 37 เสียงระฆังแห่งเมืองไร้นาม

เสียงระฆังจากที่ไกลแสนไกลดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ก่อนทุกอย่างจะกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

ไป๋หลิงลืมตาขึ้นช้า ๆ

แสงแดดยามเช้าส่องลอดช่องหน้าต่างเข้ามาเป็นเส้นบาง ๆ บนพื้นไม้เก่า กลิ่นยาต้มจาง ๆ ยังลอยอยู่ในอากาศ และเด็กชายที่นอนขดตัวอยู่ใกล้เตาผิงกำลังหลับสนิท

นางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

ภาพเมื่อคืนยังวนเ...