บทที่ 46 อาณาจักรเวหาเหนือสายลม

เสียงลมดังอยู่รอบตัวราวกับเสียงคำรามของสัตว์ยักษ์

ไป๋หลิงลืมตาขึ้นช้า ๆ

สิ่งแรกที่นางเห็นไม่ใช่พื้นดิน แต่เป็นก้อนเมฆสีขาวที่ลอยอยู่ต่ำกว่าปลายเท้าเพียงไม่กี่ช่วงแขน

นางก้มลงมอง

“เทียนเซียว…”

“ข้าอยู่นี่”

เสียงของเขาดังอยู่ข้าง ๆ

ไป๋หลิงหันกลับไปทันที

หลี่เทียนเซียวกำลังยืนอยู่บนแผ่นหินสีฟ้าขนาดเล็ก...