บทที่ 6 หญิงสาวใต้แสงจันทร์
“ไป๋หลิง?”
เสียงเรียกของหลี่เทียนเซียวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ
จิ้งจอกขาวที่นั่งอยู่ข้างเตาแข็งค้าง
นางไม่คิดว่าเขาจะได้ยินชื่อที่ดังมาจากด้านนอก
เซียวอวิ๋นเหอยังคงยืนอยู่หน้าประตู ดาบในมือถูกชักออกจากฝักแล้วครึ่งหนึ่ง
“เจ้ารู้จักชื่อนี้หรือ?”
เทียนเซียวถาม
ไป๋หลิงไม่ตอบ
แน่นอนว่านางตอบไม่ได้
แต่ความเงียบของนางกลับทำให้ชายหนุ่มยิ่งสงสัย
“ชื่อเจ้างั้นหรือ?”
นางก้มหน้า
“ไป๋หลิง?”
เขาเรียกอีกครั้ง
คราวนี้นางเงยหน้าขึ้นมองเขา
เทียนเซียวมองดวงตาคู่นั้นอยู่นาน
“ถ้าใช่...ก็พยักหน้า”
ไป๋หลิงลังเล
ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ
เทียนเซียวถึงกับนิ่ง
“เจ้าชื่อไป๋หลิงจริง ๆ?”
นางพยักหน้าอีกครั้ง
อวิ๋นเหอหันมามอง
“เจ้ารู้ภาษามนุษย์?”
ไป๋หลิงเหลือบมองเขา
“ข้าถามเจ้าอยู่”
นางยังคงเงียบ
อวิ๋นเหอขมวดคิ้ว
“นางฟังเราเข้าใจ”
เทียนเซียวพยักหน้า
“ข้าก็คิดอย่างนั้น”
“แต่พูดไม่ได้”
“ใช่”
“น่าสนใจ”
เทียนเซียวหันไปมองเขา
“ตอนนี้เจ้ายังคิดว่านางเป็นแค่สัตว์หรือ?”
อวิ๋นเหอไม่ตอบ
เสียงหัวเราะจากด้านนอกดังขึ้นอีกครั้ง
“ไป๋หลิง...”
คราวนี้เสียงนั้นชัดกว่าเดิม
เทียนเซียวลุกขึ้น
“ใครอยู่ข้างนอก?”
ไม่มีคำตอบ
เขาเดินไปที่ประตู
อวิ๋นเหอคว้าแขนเขาไว้
“อย่าเปิด”
“ทำไม?”
“สิ่งที่อยู่ข้างนอกไม่ได้มาเพื่อพูดคุย”
“แล้วเราจะทำอย่างไร?”
“รอ”
“รอให้มันเข้ามาหรือ?”
“ใช่”
เทียนเซียวมองหน้าอวิ๋นเหอ
“เจ้ามีแผนที่ดีกว่านี้ไหม?”
“ไม่มี”
“ดี”
เทียนเซียวถอนหายใจ
“อย่างน้อยเจ้าก็ซื่อสัตย์”
ไป๋หลิงเดินมาหาเทียนเซียว
นางใช้จมูกดันมือเขา
ชายหนุ่มก้มลง
“ไม่เป็นไร”
นางส่ายหน้า
“เจ้าไม่ต้องกลัว”
นางยังส่ายหน้า
เทียนเซียวชะงัก
“เจ้าไม่ได้กลัวตัวเอง?”
ไป๋หลิงมองเขา
จากนั้นหันไปมองประตู
แล้วกลับมามองเขาอีกครั้ง
เทียนเซียวเริ่มเข้าใจ
“เจ้ากลัวพวกเรา?”
นางพยักหน้า
“เจ้ากลัวว่ามันจะทำร้ายข้า?”
นางพยักหน้าแรงขึ้น
ชายหนุ่มเงียบไป
รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“เจ้าห่วงข้าด้วยหรือ?”
ไป๋หลิงรีบหันหน้าหนี
เทียนเซียวหัวเราะ
“ข้าถามจริง ๆ”
นางไม่มองเขา
“เอาเถอะ”
เขาย่อตัวลงลูบหัวนาง
“ขอบใจ”
อวิ๋นเหอมองภาพนั้นแล้วพูดขึ้น
“ถ้าข้าขัดจังหวะอยู่ก็บอก”
เทียนเซียวหันไปมอง
“เจ้าขัดอยู่”
“ดี”
อวิ๋นเหอพูดหน้าตาย
“อย่างน้อยเจ้าก็ยังมีอารมณ์ล้อเล่น”
เทียนเซียวถอนหายใจ
“ถ้าข้าไม่พูดอะไร ข้าคงเครียดตายก่อนมันเข้ามา”
ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
ก๊อก...
ทั้งสามหยุดนิ่ง
ก๊อก...
ครั้งที่สอง
อวิ๋นเหอยกดาบขึ้น
เทียนเซียวกำมีดเล่มเล็กแน่น
ไป๋หลิงถอยไปด้านหลัง
ก๊อก...
ครั้งที่สาม
คราวนี้เสียงผู้หญิงดังขึ้น
“เทียนเซียว...”
ชายหนุ่มเบิกตา
“มันรู้ชื่อข้า”
อวิ๋นเหอพูดเสียงต่ำ
“อย่าตอบ”
เสียงด้านนอกดังขึ้นอีก
“เปิดประตูให้ข้า”
เทียนเซียวไม่พูด
“ข้าหนาวเหลือเกิน...”
น้ำเสียงนั้นฟังเหมือนหญิงสาวกำลังร้องไห้
เทียนเซียวมองอวิ๋นเหอ
“ผู้หญิง?”
อวิ๋นเหอส่ายหน้า
“ไม่ใช่มนุษย์”
เสียงด้านนอกเปลี่ยนเป็นหัวเราะเบา ๆ
“หมอยาหลี่...”
เทียนเซียวหน้าตึง
“มันรู้ว่าเป็นข้า”
“อย่าตอบ”
อวิ๋นเหอย้ำ
“แต่ถ้ามันอยู่หน้าประตูจริง ๆ?”
“อย่าเปิด”
“ถ้ามันจะพังประตู?”
“ข้าจะรับมือเอง”
เทียนเซียวมองดาบในมือเขา
“เจ้าแน่ใจ?”
“ไม่”
“ดีมาก”
“แต่ข้าจะทำ”
เสียงด้านนอกเงียบไป
แล้วจู่ ๆ
ปัง!
ประตูถูกกระแทกอย่างแรง
ไป๋หลิงสะดุ้ง
เทียนเซียวรีบยืนบังนาง
“ถอยไป!”
ปัง!
ประตูสั่นอีกครั้ง
อวิ๋นเหอเตรียมตั้งรับ
แต่ในวินาทีนั้นเอง...
แสงสีขาวจากร่างของไป๋หลิงกลับสว่างขึ้น
เทียนเซียวหันกลับ
“ไป๋หลิง?”
นางกำลังสั่น
ร่างเล็กของจิ้งจอกขาวถูกห่อหุ้มด้วยแสงจาง ๆ
อวิ๋นเหอเบิกตากว้าง
“ถอยออกจากนาง!”
เทียนเซียวถาม
“ทำไม?”
“นางกำลังเปลี่ยนร่าง!”
“อะไรนะ?”
“หลบ!”
แสงสีขาวสว่างขึ้นเรื่อย ๆ
ไป๋หลิงเองก็ไม่อาจควบคุมมันได้
พลังที่สะสมมานานหลายร้อยปีไหลออกมาอย่างรุนแรง
นางรู้ดีว่าไม่ควรเปลี่ยนร่างตอนนี้
แต่ความกดดันจากปีศาจด้านนอกกำลังทำให้พลังในร่างปั่นป่วน
“ไม่...”
นางพยายามควบคุมตัวเอง
แต่ไม่มีเสียงใดออกมา
แสงสีขาวกลืนร่างเล็กของนางจนหมด
เทียนเซียวถอยหลังไปสองก้าว
“อวิ๋นเหอ...”
“อย่าเข้าไป”
“แต่นาง—”
“รอ”
แสงค่อย ๆ จางลง
เสียงลมด้านนอกเงียบไปพร้อมกัน
เมื่อทุกอย่างกลับคืนสู่ความสงบ...
ตรงหน้ากองไฟไม่มีจิ้งจอกขาวอีกแล้ว
กลับมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่บนพื้น
เรือนผมยาวสีดำสยายลงถึงแผ่นหลัง
นางสวมชุดสีขาวเรียบง่าย
ใบหน้าขาวผ่อง
ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยความตกใจ
เทียนเซียวอ้าปากค้าง
พูดไม่ออก
อวิ๋นเหอกำดาบแน่น
“ข้าคิดไว้แล้ว”
หญิงสาวค่อย ๆ เงยหน้า
มองชายหนุ่มทั้งสองคน
แต่สายตาของนางหยุดอยู่ที่เทียนเซียว
เขาเป็นคนเดียวที่นางกลัวว่าจะเกลียดนาง
เทียนเซียวเองก็ยังนิ่ง
เขามองหญิงสาวตรงหน้า
แล้วมองผ้าคลุมของตัวเองที่ตกอยู่ข้างเตา
ก่อนถามอย่างไม่แน่ใจ
“เจ้า...”
หญิงสาวกลืนน้ำลาย
“ข้า...”
เสียงของนางเบามาก
แต่ชัดเจน
เทียนเซียวเบิกตากว้าง
“เจ้าพูดได้”
นางพยักหน้า
“ใช่”
“เจ้าเป็นใคร?”
หญิงสาวหลุบตา
“ข้าคือ...”
นางยังพูดไม่จบ
เสียงจากด้านนอกกลับดังขึ้น
“ในที่สุดก็ยอมเผยตัว”
อวิ๋นเหอหันไปทางประตู
“ถอยไปด้านหลัง”
หญิงสาวลุกขึ้น
แต่ร่างกายยังไม่คุ้นกับการยืนในร่างมนุษย์
นางเซไปด้านข้าง
เทียนเซียวรีบเข้าไปประคอง
“ระวัง!”
มือของเขาจับแขนนาง
ทั้งคู่สบตากัน
หญิงสาวหน้าแดงเล็กน้อย
“ขอบคุณ”
เทียนเซียวรีบปล่อยมือ
“ไม่เป็นไร”
เขาหันหน้าหนี
อวิ๋นเหอมองทั้งสองคน
“พวกเจ้าจะเกรงใจกันตอนนี้จริง ๆ หรือ?”
เทียนเซียวหันกลับ
“แล้วเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร?”
“หนี”
“ไปไหน?”
“อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ตรงนี้”
หญิงสาวส่ายหน้า
“ไม่ได้”
อวิ๋นเหอหันไปมอง
“ทำไม?”
“ถ้าข้าไป มันจะตามไป”
“มันตามเจ้าอยู่แล้ว”
“แต่ถ้าข้าอยู่ที่นี่ มันจะทำร้ายพวกเจ้า”
เทียนเซียวพูดทันที
“แล้วถ้าเจ้าออกไป มันจะไม่ทำร้ายเจ้า?”
หญิงสาวเงียบ
“เห็นไหม”
เขาพูดต่อ
“ไม่มีทางเลือกไหนปลอดภัย”
อวิ๋นเหอมองเทียนเซียว
“เจ้าไม่กลัวนางแล้ว?”
“กลัว”
หญิงสาวชะงัก
เทียนเซียวมองนาง
“ข้าไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้”
เขาพูดตรง ๆ
“จู่ ๆ จิ้งจอกที่ข้าเลี้ยงกลายเป็นผู้หญิง ใครไม่กลัวก็คงแปลก”
หญิงสาวก้มหน้า
“ถ้าเจ้ากลัว...ข้าจะไป”
“ข้ายังพูดไม่จบ”
นางเงยหน้าขึ้น
เทียนเซียวถอนหายใจ
“ข้ากลัว แต่ไม่ได้หมายความว่าข้าจะไล่เจ้าไป”
หญิงสาวนิ่ง
“เจ้า...ไม่เกลียดข้าหรือ?”
“ทำไมต้องเกลียด?”
“เพราะข้าไม่ใช่มนุษย์”
เทียนเซียวเงียบ
คำถามนั้นดูเหมือนง่าย
แต่กลับทำให้เขาคิดอยู่นาน
“เจ้าเคยทำร้ายข้าหรือ?”
นางส่ายหน้า
“เคยทำร้ายชาวบ้านหรือ?”
“ไม่”
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะเกลียดเจ้าทำไม?”
หญิงสาวเม้มริมฝีปาก
“เพราะข้าเป็นปีศาจ”
อวิ๋นเหอพูดขึ้น
“นั่นไม่ใช่เรื่องเล็ก”
เทียนเซียวหันไปมองเขา
“ข้ารู้”
“ปีศาจกับมนุษย์ไม่ควรอยู่ร่วมกัน”
หญิงสาวก้มหน้า
“ข้ารู้”
“ถ้าเจ้ารู้ เจ้าก็ควรไป”
“อวิ๋นเหอ”
เทียนเซียวเรียก
“อะไร?”
“อย่าเพิ่งพูด”
“ข้ากำลังบอกความจริง”
“ข้ารู้”
เทียนเซียวพูดช้า ๆ
“แต่ตอนนี้นางยังไม่ได้ทำอะไร”
อวิ๋นเหอถอนหายใจ
“เจ้าใจอ่อนจริง ๆ”
“เจ้าพูดประโยคนี้เป็นครั้งที่สองแล้ว”
“เพราะเจ้าก็ยังไม่เปลี่ยน”
เทียนเซียวมองหญิงสาว
“เจ้ายังไม่ได้บอกชื่อ”
หญิงสาวเงียบไป
ก่อนตอบ
“ไป๋หลิง”
เทียนเซียวทวนชื่อนั้นเบา ๆ
“ไป๋หลิง...”
นางพยักหน้า
“ชื่อเพราะดี”
รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้านาง
“ขอบคุณ”
“แล้วทำไมไม่บอกข้าตั้งแต่แรก?”
“ข้าพูดไม่ได้”
“จริงสิ”
เทียนเซียวเกาหัว
“ข้าลืมไป”
ไป๋หลิงหลุดหัวเราะเบา ๆ
เสียงหัวเราะของนางทำให้บรรยากาศหนักอึ้งคลายลงเล็กน้อย
อวิ๋นเหอหันไปมองประตู
“พวกเรายังมีปัญหาใหญ่กว่าเรื่องชื่อ”
เทียนเซียวถาม
“อะไร?”
“สิ่งที่อยู่ข้างนอก”
เสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง
ไป๋หลิงหน้าซีด
“มันมาแล้ว”
เทียนเซียวหันไปหา
“มันคือใคร?”
ไป๋หลิงนิ่ง
“ตอบข้า”
“ข้า...ไม่รู้”
อวิ๋นเหอถาม
“แต่เจ้าจำเสียงมันได้”
ไป๋หลิงพยักหน้า
“มันเป็นใคร?”
“ปีศาจตนหนึ่ง”
“ชื่อ?”
“ข้าไม่รู้ชื่อ”
“แล้วมันต้องการอะไร?”
ไป๋หลิงเงียบ
เทียนเซียวมองนาง
“ไม่เป็นไร ถ้ายังไม่อยากบอก”
นางส่ายหน้า
“ไม่ใช่”
“อะไร?”
“ข้ากลัวว่าถ้าบอก...เจ้าจะไม่อยากให้ข้าอยู่”
เทียนเซียวมองนาง
“ถ้าอย่างนั้นเอาไว้เจ้าพร้อมค่อยบอก”
“เจ้าไม่ถามต่อหรือ?”
“ถามไปเจ้าก็ไม่ตอบ”
นางมองเขา
“เจ้าใจดีเกินไป”
เทียนเซียวหัวเราะ
“อวิ๋นเหอเพิ่งบอกว่าข้าใจอ่อน”
“ข้าก็คิดเหมือนเขา”
“เห็นไหม”
เขาชี้ไปที่อวิ๋นเหอ
“เจ้ากับเขาเห็นตรงกันแล้ว”
อวิ๋นเหอส่ายหน้า
“อย่าเอาข้าไปเกี่ยว”
ไป๋หลิงหัวเราะอีกครั้ง
และเป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกว่า...
การเป็นมนุษย์อาจไม่ได้แย่อย่างที่คิด
แต่ความรู้สึกนั้นอยู่ได้ไม่นาน
เพราะเสียงด้านนอกกลับเงียบลง
อวิ๋นเหอชักดาบ
“เงียบเกินไป”
เทียนเซียวถาม
“มันไปแล้วหรือ?”
“ไม่”
“แล้ว?”
“กำลังรอ”
ไป๋หลิงหน้าซีด
“มันกำลังรอให้ข้าออกไป”
เทียนเซียวหันมอง
“งั้นเราจะไม่ออกไป”
“แต่ถ้ามันรู้ว่าเจ้าอยู่กับข้า...”
“ก็ให้มันรู้”
ไป๋หลิงมองเขาอย่างตกใจ
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?”
เทียนเซียวชะงัก
“เมื่อกี้เจ้าด่าข้าหรือ?”
“ข้า...”
“ข้าเพิ่งเคยเห็นเจ้าโกรธ”
ไป๋หลิงเม้มปาก
“ข้าไม่ได้โกรธ”
“แต่หน้าเจ้าบอกว่าโกรธ”
“ข้ากลัว”
“ข้าก็กลัว”
เขาตอบตามตรง
“แต่ถ้ากลัวแล้วต้องทิ้งคนที่อยู่ข้าง ๆ ข้า ข้าทำไม่ได้”
ไป๋หลิงนิ่ง
คำพูดนั้นแทงเข้ากลางหัวใจอย่างประหลาด
พันปีที่นางเฝ้าบำเพ็ญเพียร
เคยมีผู้คนมากมายเข้าหานาง
บางคนต้องการพลัง
บางคนต้องการหางของนาง
บางคนต้องการเลือดของนาง
แต่ไม่เคยมีใครพูดว่า...
“ข้าจะไม่ทิ้งเจ้า”
เพียงเพราะนางเป็นนาง
ไป๋หลิงหลุบตา
“เทียนเซียว”
“หืม?”
“ขอบคุณ”
เขายิ้ม
“ไม่เป็นไร”
อวิ๋นเหอมองทั้งสองคน
ก่อนพูดขึ้น
“คืนนี้คงไม่มีใครได้นอน”
เทียนเซียวถอนหายใจ
“ข้าก็คิดไว้แล้ว”
ไป๋หลิงเดินไปนั่งข้างเตา
แสงจันทร์เริ่มลอดผ่านช่องหน้าต่าง
ตกกระทบเรือนผมสีดำของนาง
เทียนเซียวมองอยู่ครู่หนึ่ง
“ไป๋หลิง”
“อะไร?”
“เจ้าหนาวไหม?”
นางส่ายหน้า
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี”
เขาหยิบผ้าคลุมมาวางบนไหล่ให้นาง
ไป๋หลิงจับชายผ้า
“ข้าขอถามอะไรได้ไหม?”
“ได้”
“ถ้าข้าเป็นปีศาจจริง ๆ...”
นางหยุด
“เจ้าจะยังให้ข้าอยู่ที่นี่หรือไม่?”
เทียนเซียวมองนางตรง ๆ
“ข้าจะให้เจ้าอยู่จนกว่าเจ้าจะเป็นคนตัดสินใจไปเอง”
“ไม่กลัวหรือ?”
“กลัว”
“แล้วทำไม?”
เขายิ้มบาง ๆ
“เพราะตอนนี้ข้ารู้จักเจ้าแล้ว”
ไป๋หลิงเงียบ
“และข้าไม่อยากตัดสินเจ้าเพียงเพราะเจ้ามีชีวิตที่ต่างจากข้า”
นางก้มหน้า
หยดน้ำใส ๆ คลออยู่ในดวงตา
เทียนเซียวเห็นแล้วรีบพูด
“อย่าร้อง”
“ข้าไม่ได้ร้อง”
“ตาเจ้าแดงแล้ว”
“ลมเข้าตา”
“ในบ้านเนี่ยนะ?”
ไป๋หลิงหลุดหัวเราะทั้งน้ำตา
“เจ้า...”
“ข้าอะไร?”
“ชอบพูดเรื่องที่ทำให้คนอื่นร้องไห้แล้วก็แกล้ง”
เทียนเซียวหัวเราะ
“ข้าไม่ได้ตั้งใจ”
อวิ๋นเหอที่นั่งเฝ้าประตูอยู่พูดขึ้น
“ถ้าพวกเจ้าจะร้องไห้กันต่อ ข้าจะออกไปสู้กับปีศาจเอง”
เทียนเซียวหันไป
“เจ้าหึงหรือ?”
“ข้ารำคาญ”
“นั่นสินะ”
ไป๋หลิงหัวเราะ
เป็นครั้งแรกในรอบหลายร้อยปี...
นางหัวเราะโดยไม่ต้องระวังว่าจะมีใครเห็น
แต่ลึกเข้าไปในความมืดนอกเรือน...
ดวงตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องผ่านม่านหิมะ
เสียงกระซิบดังขึ้นแผ่วเบา
“ในที่สุด...เจ้าก็ยอมเปิดเผยตัว”
และในคืนนั้นเอง
ไป๋หลิงก็รู้ว่า...
นับจากวันที่นางเปลี่ยนร่างต่อหน้าหลี่เทียนเซียว
ชีวิตของนางในโลกมนุษย์จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป
