บทที่ 66 จันทราเก้าชั้นเหนือฟากสวรรค์

พื้นใต้ฝ่าเท้าหายไปในชั่วพริบตา

ไป๋หลิงรู้สึกเหมือนร่างของตัวเองถูกสายลมมหาศาลดึงขึ้นจากสะพานสีขาว มือของนางยังเกาะมือเทียนเซียวไว้แน่น แม้รอบข้างจะเหลือเพียงความมืดจนมองไม่เห็นปลายนิ้ว

“เทียนเซียว!”

“ข้าอยู่นี่”

เสียงของเขาดังอยู่ไม่ไกล

ไป๋หลิงถอนหายใจโล่งอก

“ดี ข้านึกว่าจันทร์ดวงนี้จะเล่นตลกอีกแล้...