บทที่ 67 สวนเหมยแห่งผู้รอคอย

ดอกเหมยกลีบหนึ่งตกลงบนหลังมือของไป๋หลิง

นางก้มมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

ชายหนุ่มกลางสวนยังคงยืนอยู่ที่เดิม

ใบหน้าของเขาไม่ได้เหมือนเทียนเซียวทั้งหมด แต่มีบางส่วนที่ทำให้นางรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ทั้งดวงตาสีทอง รอยยิ้มบาง ๆ และท่าทางสงบนิ่งราวกับคนที่รอคอยบางสิ่งมานานแสนนาน

เทียน...