บทที่ 84 ทุ่งดาวพเนจร

เสียงกระดิ่งจากที่ไกลแสนไกลยังคงก้องอยู่ในอากาศ

กริ๊ง...

กริ๊ง...

ไม่มีใครมองเห็นต้นเสียง แต่ทุกครั้งที่เสียงนั้นดังขึ้น แสงสีทองบนยอดต้นไม้พันธะก็จะสั่นไหวตาม

ไป๋หลิงยืนอยู่ตรงกลางลานดอกเหมย ดวงตาของนางจับจ้องไปยังทิศตะวันตก

“เสียงนั้น…”

นางพึมพำ

เทียนเซียวเดินเข้ามาใกล้

“ได้ยินอีกหรือ”

“อืม”

“เป็น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ