บทที่ 87 หุบเขาไร้นาม

กลิ่นดอกเหมยลอยมาก่อนที่ปลายทางจะปรากฏ

ไม่ใช่กลิ่นหอมหวานแบบดอกเหมยในโลกมนุษย์

แต่เป็นกลิ่นเย็นบาง ๆ คล้ายหิมะที่เพิ่งตกลงบนพื้นดิน

ไป๋หลิงสูดลมหายใจเข้า

“กลิ่นนี้…”

เทียนเซียวมองนาง

“คุ้นหรือ”

“นิดหน่อย”

นางหันไปมองสะพานดวงดาวที่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้า

ปลายสะพานถูกหมอกสีขาวปกคลุมจนมองไม่เห็นสิ่งใด

แต่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ