บทที่ 3 πrᵀᴵᴳᴱᴿ 2. ไอ้ตัวแสบ
ทันทีที่ก้าวพ้นประตู เสียง ‘เมี้ยว’ ดังขึ้น
คนตัวเล็กก้มลงเจอเจ้าแมวอ้วนสีขาวแซมน้ำตาลเดินมาคลอเคลียขาเหมือนรอต้อนรับ
“อ๊ะ…นี่น้องแมวครั้งที่แล้วเค้าเจอนี่นา” เธอย่อตัวลงอุ้มเจ้าอ้วนขึ้นมากอด ก่อนเอาหน้าไปซุกอย่างเอ็นดู
มือเล็กลูบหัวเจ้าแมวอ้วนไปมา “น้องชื่ออะไรคะพี่เสือ”
ไทเกอร์ที่กำลังก้มเก็บของที่วางเกลื่อนโต๊ะเงยหน้ามอง “ไม่ได้บอกเหรอคราวก่อน?”
“ไม่ได้บอก เค้าก็ลืมถามพี่ด้วย” เธอยิ้มแป้น กดแก้มลงกับขนฟู ๆ ของแมวเหมือนกำลังกอดตุ๊กตา
“ต้มยำ” เขาตอบเรียบ ๆ ก่อนหันกลับไปเก็บของต่อ
พายอาร์หัวเราะคิก “ฮื่อ ชื่อน่ากินมากเลยค่ะ…เดี๋ยวเค้าจะจับต้มยำกิน งำ งำ” ว่าแล้วอ้าปากทำท่าจะกินแมว
“ห้ามแกล้งแมว” เสียงดุ ๆ ดังมาจากอีกมุมโซฟา
เธอหันไปมองเขาที่กำลังเก็บเสื้อผ้าอย่างตั้งใจ
“โอ้โห พี่เสือนี่ทำความสะอาดห้องด้วยเหรอคะ คิดว่ามีแม่บ้านซะอีก”
“ก็ไม่อยากให้ห้องรก”
“แล้วเค้าล่ะ?”
“อะไร?”
“จะให้เค้าช่วยไหม เค้าถนัด…นั่งดูคนอื่นทำงาน” เธอยิ้มกวน ๆ ทำตาใสปิ๊งเหมือนเด็กไร้พิษภัย แต่เด็กคนนี้แหละที่โคตรเป็นภัยอันตรายต่อทุกชีวิต
ไทเกอร์ชะงักไปแวบหนึ่ง ก่อนหัวเราะในลำคอ “ครับน้อง...เก่งมาก เก่งแบบนี้ไม่ต้องช่วยก็ได้ ไปนั่งเงียบ ๆ ไป” พูดไปกัดฟันไป ‘กวนตีนกูจัง!’
“โธ่…ให้เค้าช่วยหน่อยนะ” พายอาร์วางเจ้าแมวลงแล้วเดินไปนั่งบนโซฟา แต่สายตายังจ้องพี่เสือไม่วางตา ราวกับหาจังหวะก่อกวนครั้งต่อไป
ตัวเล็กนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาได้ไม่ถึงสองนาที ก็ลุกพรวดขึ้นมาเดินวนรอบห้องอย่างคนอยากรู้อยากเห็น
“พี่เสือ…ห้องพี่สะอาดจัง”
“ก็ทำความสะอาดอยู่นี่ไงแสบ” เสียงทุ้มตอบเรียบ ๆ ไม่แม้จะเงยหน้าจากการเก็บของ
เธอเหลือบมองตู้หนังสือใกล้ระเบียง ก่อนจะเอื้อมมือหยิบแฟ้มเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดดู
“…นี่อะไรคะ มีแต่ตัวเลข”
“อย่าไปยุ่ง” เขารีบเดินมาดึงออกจากมือเล็ก
“ทำไมคะ หรือว่าเป็นไดอารี่ลับของพี่” ดวงตากลมมองเขาแบบมีเลศนัย
“ไดอารี่บ้านพ่อเธอน่ะ นี่บัญชีรายได้บริษัท”
พายอาร์หัวเราะคิก “อ๋อ…เค้าเข้าใจละ พี่เป็นเสือสายตัวเลขนี่เอง เก่งจัง”
“ไม่ต้องมาชม” เขาเอาแฟ้มกลับไปเก็บไว้ที่เดิม
ไม่ถึงครึ่งนาที เธอก็เดินไปเปิดตู้โชว์อีกฝั่ง ดึงถ้วยรางวัลออกมาดู
“นี่รางวัลอะไรอะคะ…รางวัลหล่อที่สุดในงานโรงเรียน?”
“เฮ้อ…แข่งบาส” เขาถอนหายใจยาว แต่เริ่มชินกับความป่วนของน้องมันแล้ว
“อ๋อ…พี่เสือเป็นนักบาสด้วย งั้นตอนนี้ยังเล่นอยู่ไหมคะ”
“ไม่แล้ว”
“เสียดายจัง…ถ้าพี่ยังเล่น เค้าจะไปเชียร์ติดขอบสนามเลยนะ” เธอพูดพลางทำตาปิ๊ง ๆ
“เชียร์หรือก่อกวน”
“ทั้งสองอย่าง” ตัวเล็กยิ้มหวานแบบท้าทายสุด ๆ
ไทเกอร์ยืนมองเด็กตรงหน้าแล้วส่ายหน้าเบา ๆ ‘ไอ้เด็กนี่…ไม่รู้จักคำว่าอยู่นิ่งเลยจริง ๆ กูจะบ้าตาย!’
แต่แปลก…ยิ่งเห็นรอยยิ้มกับแววตาซุกซนแบบนี้ เขากลับรู้สึกว่าห้องที่เคยเงียบเหงามันมีชีวิตขึ้นมา ‘กูนี่ท่าจะบ้า’
พายอาร์เดินวนไปจนถึงมุมห้องที่ต้มยำกำลังนอนหงายท้องอยู่บนพรม เธอทรุดตัวนั่งลง ลูบหัวเจ้าแมวอ้วนอย่างเอ็นดู
“ต้มยำ~ เมื่อกี้พี่เสือบอกว่าชอบกินต้มยำ งั้นต้มยำระวังตัวหน่อยนะ เดี๋ยวพี่เขากินจริง ๆ”
‘ป่วนกูไม่พอเนอะป่วนแมวกูอีก’ เจ้าของห้องคิดในใจ
“พูดมาก เดี๋ยวก็ไม่ให้เล่นกับต้มยำ” ไทเกอร์ว่าพลางมองน้องเหมือนจะดุ แต่แววตากลับขำกลั้นไม่มิด
เธอเงยหน้าขึ้นมามองเขา ยิ้มเจ้าเล่ห์ “พี่เสือกลัวเหงาเลยเลี้ยงแมวใช่ไหม”
“ก็ประมาณนั้น”
“อ๋อ…งั้นถ้าเค้าย้ายมาอยู่ด้วย พี่ก็ไม่เหงาแล้วสิ”
“เพ้อเจ้ออะไรของเธอ” เขาเลิกคิ้ว แต่หัวใจกลับสะดุดไปชั่วขณะกับคำว่า ย้ายมาอยู่ด้วย
พายอาร์หัวเราะคิก “ล้อเล่นน่า~” ก่อนจะก้มลงกอดต้มยำแน่น
ไทเกอร์ถอนหายใจหันกลับไปเก็บของต่อ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเธอพูดขึ้นมาอีก
“พี่เสือ~ เค้าขอถ่ายรูปตอนพี่ทำงานบ้านได้ปะ”
“ถ่ายทำไม”
“จะเก็บไว้ดู เวลาคิดถึง…หรือเอาไปลงในโซเชียลดีนะ” ตัวเล็กทำหน้าครุ่นคิด
คราวนี้เขาหันไปมองค้อน “ระวังจะโดนพี่แย่งกล้องแล้วกดลบให้หมด”
“ถ้าพี่แย่ง เค้าก็จะวิ่งหนี~” เธอลุกขึ้นยืน ทำท่าพร้อมวิ่งทันที
“แล้วถ้าพี่วิ่งไล่ทันล่ะ” พายอาร์ชะงัก มองเขานิ่ง ๆ ก่อนยิ้มหวาน “งั้น…เค้าก็แพ้สิคะ” ไทเกอร์หัวเราะหึในลำคอ วางมือจากของ
“แพ้เหรอ…งั้นพี่ต้องไล่ให้ทันสินะ” เขาก้าวยาวเข้าหา
“เฮ้ย ๆๆ! พี่เสืออย่านะ” พายอาร์หัวเราะลั่นแล้ววิ่งอ้อมโซฟา
“หยุดวิ่งแล้วให้จับดี ๆ จะได้ไม่เหนื่อย ไอ้ตัวแสบ!” เสียงทุ้มปนขำไม่คิดจะหยุดง่าย ๆ
“ไม่เอา~ ถ้าพี่จับ เค้าก็แพ้!”
“แพ้แล้วจะเป็นไง”
“ไม่บอก~”
เสียงฝีเท้าสองคู่ไล่กวดกันทั่วห้อง เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาเหมือนเด็กเล่นวิ่งไล่จับกัน ไทเกอร์ก้าวตามไม่รีบร้อนแต่ไม่ยอมให้น้องหลุดสายตา
“พี่เสือ! อย่าว้าย!”
หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อปลายเท้าเกี่ยวกับขอบพรม เธอเสียหลักเซไปข้างหน้า
ทันใดนั้นมือใหญ่คว้าเอวเล็กไว้ทัน ทว่าด้วยแรงส่งทั้งคู่กลับ
ล้มลงไปพร้อมกัน เสียง ตุบ ดังบนพรมหนานุ่ม
ร่างเล็กฟุบซุกหน้าลงกับแผงอกแกร่งของคนใต้ร่าง ลมหายใจอุ่นจากเขาแผ่วอยู่ใกล้หน้าผากจนเธอเผลอกลั้นหายใจ ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบได้ยินเพียงเสียงหัวใจทั้งคู่เต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว…
