บทที่ 7 πrᵀᴵᴳᴱᴿ 6. เสือติดเด็ก
หลายสัปดาห์ผ่านไป
คลับดังโซน VIP
เสียงเพลงกระหึ่ม คับคั่งไปด้วยผู้คนในคืนวันหยุดสุดสัปดาห์ แสงไฟสลับสีวูบวาบตัดกับร่างกายที่เคลื่อนไหวไปตามเสียงเพลง บางคนยกแก้วขึ้นชนเสียงดัง แชะ! ก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปาก บางคู่โยกย้ายไปตามจังหวะอย่างเร่าร้อนไม่สนสายตาใคร
ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น โต๊ะมุมลึกสุดของโซน VIP กลับดูโดดเด่น ไทเกอร์เอนหลังพิงพนักโซฟาหนังสีเข้ม มือหนึ่งถือแก้ววิสกี้ หมุนวนช้า ๆ อีกข้างวางพาดบนพนักด้วยท่าทางสบาย
รอบโต๊ะมีเลโอ เจ้านาย และขุนเขา เพื่อนสนิทที่ต่างก็เป็น ‘เสือ’ ตัวฉกาจในสายตาสาว ๆ
“โห…คนนี้โคตรสวย” เจ้านายเอ่ยเสียงต่ำ ดวงตาเหลือบมองสาวชุดเดรสที่เดินผ่าน
ขุนเขาหัวเราะ “คืนนี้คงไม่กลับคนเดียวแน่ ไอ้เกอร์มึงก็ดูไว้ดิ”
แต่แทนที่ไทเกอร์จะหันไปสนใจ เขากลับแค่ยกแก้วขึ้นจิบพลางเหม่อมองน้ำแข็งในแก้วเหมือนมันมีอะไรน่าสนใจกว่าสาวที่เพื่อนบอก
เลโอเลิกคิ้ว “เป็นเหี้ยอะไรของมึงวะ ปกติสาวมองปุ๊บ มึงยิงยิ้มปั๊บ”
“ปกติอะใช่” ขุนเขาเสริม “แต่นี่แม่งเอาแต่นั่งยิ้มคนเดียวเหมือนคนบ้า”
ไทเกอร์หัวเราะหึ “ก็แค่คิดอะไรเพลิน ๆ”
“อะไรของมึง…หรือมึงมีสาวแล้ว?” เจ้านายแซว
“เรื่องของกู” เขาตอบเสียงเรียบ แต่ปากกลับยกยิ้มบาง แบบที่เพื่อนรู้เลยว่า มันต้องมีอะไรแน่
ปกติคืนแบบนี้จะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงแก้วกระทบกัน และสายตาเจ้าชู้ของไทเกอร์
แต่วันนี้…แม้จะมีสาวสวยเข้ามานั่งคุยด้วย เขากลับตอบสั้น ๆ พอเป็นมารยาท แล้วหันกลับมาจิบเหล้าของตัวเอง
ในหัว…ไม่รู้ทำไม มีแต่ภาพดวงตาใสแป๋วกับรอยยิ้มทะเล้นของ ‘ไอ้แสบ’
เสียงเพลงยังคลอไปกับแสงไฟสลัวสะท้อนแก้ววิสกี้ในมือ ไทเกอร์นั่งนิ่ง สีหน้าไม่ได้อินกับวงสนทนาของเพื่อนเท่าไหร่
เลโอหรี่ตามองเพื่อนรักที่เอาแต่นั่งจิบเหล้าไม่แลสาว “เฮ้ย…หรือเพราะน้องไอ้พาสต้าวะ”
ขุนเขาเงยหน้าขึ้นทันที “น้องไอ้พาสต้า? เด็กม.ปลายที่มันติวให้อะนะ?”
เจ้านายหัวเราะหึ “เออเว้ย ช่วงนี้แม่งไม่ออกล่าเลย เห็นทีจะติดเด็กจริง ๆ”
ไทเกอร์เหลือบตามองเพื่อนทีละคน ก่อนหัวเราะในลำคอ “ติดเด็กเหี้ยอะไร กูไม่ชอบกินเด็ก” เขาวางแก้วลงแล้วโน้มตัวไปข้างหน้า “กูชอบผู้หญิงสวย เอ็กซ์ นมตู้ม ๆ ...เข้าใจไหม”
“เหรอครับ...” เลโอพูดเสียงกวนพร้อมส่ายหน้า
ขุนเขายกแก้วชนกับเจ้านาย “เอาเถอะมึง เดี๋ยวไม่นานก็รู้เอง”
ไทเกอร์เอนหลังพิงพนักอีกครั้งไม่สนใจคำแซว แต่ในหัวกลับมีแต่ภาพเด็กผมเปีย ดวงตาใสแป๋ว รอยยิ้มกวน ๆ เสียงใส ๆ ของเธอที่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็สลัดไม่ออก
“เออ มึงไม่ชอบก็ดี…” เลโอยกแก้วขึ้นจิบพลางหรี่ตามองเพื่อน “กูจะได้จีบน้อง คนอะไรโคตรน่ารัก”
ไทเกอร์เหลือบตามองเลโอเพียงนิด ไม่พูดอะไร แต่ใต้โต๊ะมือข้างหนึ่งกำหมัดแน่นจนข้อขึ้นขาว
เลโอยิ่งได้ใจ พูดต่อเสียงยียวน “แก้มน้องคงจะหอมน่าดู…ถ้าได้เป็นแฟนกันกูจะหอมทั้งวัน”
เพื่อนอีกสองคนหัวเราะชอบใจ แต่ไทเกอร์ยังคงนิ่ง ร่างสูงไม่แสดงสีหน้า ทว่ากรามกลับขบแน่นจนเห็นเป็นสัน
จังหวะที่เลโอกำลังจะพูดต่อ เขากลับลุกพรวดจากโซฟา เดินออกไปด้วยความหงุดหงิดที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจว่ามันมาจากไหน...
ไทเกอร์กลับถึงคอนโดเกือบตีสอง อาบน้ำเสร็จก็ล้มตัวลงนอน แต่กลับพลิกตัวไปมาอย่างหงุดหงิด…นอนไม่หลับ
สายตาเหลือบไปเห็นเจ้าต้มยำที่นอนขดอยู่บนโซฟาข้างเตียง
“ต้มยำ…คิดถึงปะวะ”
ต้มยำเงยหน้ามองแวบหนึ่งก่อนหลับตาต่อราวกับบอกว่า ‘คิดถึงใคร’
ร่างสูงถอนหายใจ…มือกลับเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเลื่อนหาเบอร์ที่จำได้แม่นแล้วกดโทรออก
สัญญาณดังอยู่พักหนึ่ง ก่อนปลายสายจะรับด้วยเสียงงัวเงีย [ใครคะ…]
“…เอ่อ โทรผิด” เสียงทุ้มตอบสั้น ๆ พยายามกลบเกลื่อนทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ได้กดผิด
พายอาร์ขยี้ตาเห็นเป็นเบอร์พี่แล้วเผลอยิ้ม [งั้นเค้าวางนะ]
ไทเกอร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงขรึม “ต้มยำบอกว่ามันคิดถึง”
ฝั่งน้องเงียบไปแวบหนึ่ง ก่อนมีเสียงหัวเราะในลำคอ [เค้าก็คิดถึง…ต้มยำเหมือนกัน]
“อือ...นอนได้แล้วแสบ”
[พี่ก็นอนได้แล้วค่ะ ดึกแล้ว]
แล้วสายก็ถูกตัดไป แต่ทั้งเขาและเธอกลับหุบยิ้มไม่ได้ คนหนึ่งนอนกอดหมอนกลั้นยิ้ม อีกคนก็เอาแต่นอนยิ้มเหมือนคนบ้า ไม่รู้ว่าทำไมแค่ได้ยินเสียงของกันและกันมันถึงรู้สึกดีขนาดนี้...
ช่วงสายของอีกวัน...
เสียงกริ่งหน้าห้องปลุกไทเกอร์ที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง สภาพเปลือยท่อนบน ที่นอนยับยุ่งจากการนอนกลิ้งทั้งคืน
เขาลุกขึ้นอย่างขี้เกียจ เดินลากเท้าไปที่ประตูเพราะคิดว่าเป็นไรเดอร์ที่มาส่งอาหาร
“เท่าไหร่พี่” เขาถามพลางเอื้อมมือเปิดประตู
“สองร้อยค่ะ” เสียงใสคุ้นหูดังขึ้นแทนที่จะเป็นเสียงผู้ชาย
ไทเกอร์ชะงัก หรี่ตามอง “ไอ้แสบ…มาอยู่นี่ได้ไงไหนบอกพ่อไม่ให้ติวแล้ว”
พายอาร์ยิ้มหวานไม่ตอบอะไร เดินผ่านเขาเข้ามาในห้องอย่างหน้าตาเฉย ตรงดิ่งไปหาต้มยำที่กำลังนอนเหยียดตัวยาวบนโซฟา
“ต้มยำ~ คิดถึงที่สุดเลย” เธอก้มลงกอดแมวอ้วน หอมแก้มฟอดใหญ่ราวกับเจ้าของแมวไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้
ไทเกอร์ยืนกอดอกหลังพิงประตูมองภาพตรงหน้าแล้วถอนหายใจ “คิดถึงแต่แมวเหรอ”
...ไม่ได้เจอกันตั้งหลายอาทิตย์กลับบอกคิดถึงแต่แมว...น่าน้อยใจชะมัด
