บทที่ 107 บทที่ 107.

“ทานข้าวไปเลยนะพี่คริส แล้วไม่ต้องมายิ้มแบบนั้นด้วย” รติมาเอ็ดพ่อประติมากรรูปหล่อที่มองเธอตาหวานฉ่ำทั้งหน้าแดงก่ำขัดเขินทั้งเขาและผู้ร่วมโต๊ะอีกสองคน

“แหมไอ้คริส แกมันเล่ห์ร้าย น่าหมั่นไส้ว่ะ” วีรุจเอ่ยยิ้มๆ พลางโน้มลงจุ๊บแก้มภรรยาสาวอวดบ้าง แล้วก็ได้มะตูมลูกใหญ่มาเป็นของกำนัล

“ทะลึง นี่แน่พี่รุจบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ