บทที่ 17 บทที่ 17.

“นี่คุณเลิกเดินไปเดินมาเสียทีเถอะ ผมเวียนหัว”

คุณอนันต์ติงภรรยาอย่างหัวเสียทั้งหงุดหงิดที่ไม่สามารถติดต่อลูกเลี้ยงคนสวยได้ หงุดหงิดที่เสียพนัน และยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นเมือคุณพริ้งบ่นเป็นหมีกินผึ้ง เดินวนไปวนมาอยู่ตรงหน้านานนับชั่วโมง

“นี่คุณอนันต์ คุณก็ได้แต่นั่งเป็นบื้อเป็นใบ้ ไม่ช่วยฉันคิดบ้างเลยว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ