บทที่ 25 บทที่ 25.

ร่างบางซึ่งผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนั้น นั่งหน้าแดงก่ำอยู่ตรงข้ามกับร่างแกร่งของคนตัวโตที่นั่งนิ่งทว่าหน้าตาแจ่มใสนักนั้นด้วยหัวใจที่ยังเต้นรัวไม่หาย ยิ่งคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมาใบหน้าสวยยิ่งแดงปลั่งร้อนผะผ่าวราวจะไหม้เกรียมด้วยความอับอาย 

“ไม่หิวเหรอไม่ได้ยินเสียงเธอหยิบช้อนตักกินอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ