บทที่ 47 บทที่ 47.

เธอขอร้องเสียงอ่อยๆ รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้าเมื่อเงยหน้ามาพบว่าดวงตาคมของเขาทอดมาอย่างอ่อนโยนผ่านเลนส์ซึ่งสีอ่อนลงตามสภาพแสง หากเธอไม่ได้คิดไปเองเธอคิดว่าเธอเห็นแววหวานไหวในแววตาคู่นี้ แต่พอเขม้นมองดีๆ กลับพบแต่ความว่างเปล่า

“ก็ใส่สิ อ้าว นี่น้องมดไม่ได้ใส่เสื้อหรอกเหรอ แหมเสียดายจังที่มองไม่เห็น”

...