บทที่ 67 บทที่ 67.

ชายหนุ่มมองผู้ที่นั่งอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาเกรี้ยวกราดทั้งโกรธกรุ่น และผิดหวัง...เขาไม่น่าเสียรู้เด็กเมื่อวานซืนอย่างชาครียาเลย วีรุจเมินหน้าหนีอย่างไม่อาจจะทนเห็นหน้าเธอได้จริงๆ ในตอนนี้

“บ่ายนี้ผมจะไม่เข้ามา หรืออาจจะไม่เข้ามาตลอดอาทิตย์นี้ และผมไม่ต้องการพบใครหน้าไหนทั้งนั้นในตอนนี้ หวังว่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ