บทที่ 92 บทที่ 92.

ชาคริตนั่งมองหญิงสาวที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงสีขาวสะอาดด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ใช่ว่าเขาจะอาลัยอาวรณ์หญิงสาวตรงหน้า แต่ก็ใช่ว่าเขาจะเมินหมางเธอได้ ยิ่งนึกถึงพินัยกรรมของเธอกับคำพูดที่ดูเหมือนเป็นการสั่งเสียของอารยาเขายิ่งรู้สึกผิด...

“เธอเรียกหาคุณตอนที่ฟื้นขึ้นก่อนจะเข้าห้องฉุกเฉินแค่ไม่กี่นาที ก่อ...