บทที่ 175 มนต์เสน่หาซาตานเถื่อน บทที่ 14.

คำพูดของเขาก่อนจะเดินออกไปจากห้องทำให้มนตราต้องก้มลงมองหน้าอกตัวเองแล้วแทบจะกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บแค้นเมื่อคอเสื้อชุดนอนตัวบางมันรั้งลงมาลึกจนเห็นป้านยอดอกสีชมพูจางๆ ชัดเจนน่ะสิ...

“บ้าจริง คนบ้า บ้าที่สุด... อ๊าย ยายมนเขาเห็นเธอไปถึงไหนต่อไหนแล้วเนี่ย...”

เขาทำมากกว่ามองอีกย่ะแม่คุ้นนน... ไม่วายเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ