บทที่ 18 บทที่ 18.

“อุ้ย นี่คุณปล่อยฉันนะ เจ็บนะ ปล่อย...” บารนีร้องด้วยความเจ็บแปลบเหมือนข้อมือเล็กจะแตกร้าวอยู่ในอุ้งมือใหญ่ร้อนระอุเมื่ออัคนีลากเธอกลับบ้านพร้อมกับเขาโดยไม่สนใจสายตาของพนักงานที่ประจำอยู่ที่ลาดจอดรถของโรงแรมซึ่งมองตามเจ้านายหนุ่มลากร่างเล็กๆ ของหญิงสาวที่มาขอพบเขาเมื่อบ่ายไปยังรถคันหรูแล้วจับร่างบาง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ