บทที่ 180 มนต์เสน่หาซาตานเถื่อน บทที่ 19.

เสียงหวานแหบพร่าแผ่วพลิ้ว พยายามจะห้ามปราม แต่มันก็ไร้ผล เมื่อคนที่ต้องทนเก็บกักซ่อนเร้นอารมณ์ปรารถนามานาน นับตั้งแต่เจอหน้าใสๆ นี้นั้นไม่อาจจะทานทนข่มกลั้นความต้องการของตนเองได้อีกต่อไป...

จะมีใครรู้บ้างไหมว่า เพียงได้เห็นหน้าใสๆ ของมนตราตั้งแต่วินาทีแรก เขารู้สึกเช่นไร เขาต้องการผู้หญิงคนนี้มากแค...