บทที่ 195 มนต์เสน่หาซาตานเถื่อน บทที่ 34.

 สรรพนามและน้ำเสียงของมิ่งเมืองเปลี่ยนไป ทำให้คนฟังลอบถอนใจเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร...

ทันทีที่ประตูเหล็กหนาปิดลง มิ่งเมืองก็ถึงกับร่ำไห้กับตนเองอย่างไม่อาจหักห้ามน้ำตาที่อัดแน่นอยู่ในกระบอกตาได้...

น้ำตาลูกผู้ชายหน้าตัวเมีย... คำคำนี้คงเหมาะสมกับเขาแล้ว... มิ่งเมืองหลับตาลงอย่างปว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ