บทที่ 203 มนต์เสน่หาซาตานเถื่อน บทที่ 42.

อัคราบ่นพลางนั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรงพอๆ กับอัคนีที่มีท่าทางไม่ต่างกัน

“มันใช่ความผิดของผมคนเดียวรึไงกันล่ะ...”

“ความผิดของแกคนเดียวเลยไอ้โดม...” พี่ชายทั้งสองพร้อมใจพูดประโยคเดียวกัน เหมือนนัดไว้ ด้วยสรรพนามที่แสนจะหมั่นไส้น้องชาย ที่ป่านนี้ยังไม่รู้ตัวว่ากำลังเผชิญกับอะไร

อารมณ์ผู้หญิงยามโก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ