บทที่ 206 มนต์เสน่หาซาตานเถื่อน บทที่ 45.

“เหรอคะ...” แทบจะหาเสียงของตัวเองไม่เจอ แต่มันก็แผ่วเบาเสียเหลือเกิน หญิงสาวพยายามขยับตัวเบาๆ เพราะกลัวการใกล้ชิด มันจะทำให้ใจเธอหวั่นไหวมากกว่าที่เป็นอยู่

“หิวไหม...” อัครวัฒน์ถามอ่อนโยน พลางคลายวงแขนแกร่งออกจากเอวบางเล็กน้อย แต่ก็ยังโอบกอดเธอไว้กรายๆ เพราะยังรู้สึกอยากจะกอดร่างนุ่มนิ่มหอมกลิ่นเนื...