บทที่ 209 มนต์เสน่หาซาตานเถื่อน บทที่ 48.

“ไม่ได้” สั้นๆ แต่ได้ใจความ คำพูดของเขาทำให้น้ำตาเธอแทบร่วง มนตราถึงกับกัดริมฝีปากล่างของตัวเองจนรู้สึกเจ็บและรับรู้ถึงรสเค็มของเลือดในปาก... เขาช่างแตกต่างจากผู้ชายคนเมื่อคืนนี้เหลือเกิน ผู้ชายที่ช่างเอาอกเอาใจ และแสนจะเร่าร้อน... ผู้ชายคนนั้นที่พอเช้ามา ก็กลายเป็นผู้ชายใจร้ายอีกคน

“ค่ะ...” เป็นอี...