บทที่ 212 มนต์เสน่หาซาตานเถื่อน บทที่ 51.

“โอ้ววว... คับแน่นเหลือเกินมนจ๋า สุดๆ อู้วว...”

ชายหนุ่มครางหนักๆ เมื่อความคับแน่นของเธอบีบรัดตัวตนเขาแน่นจนแทบขยับไม่ได้

“อ่า อืม พี่โดม...”

มนตราครางเรียกเขาด้วยความลืมตัวเมื่อเขาขยับกายช้าๆ แผ่นหลังบางที่ถูกดันชิดกำแพงแอ่นขึ้น เพื่อบดเบียดอกอวบกับอกแกร่งของเขา

ดวงตางามปรือปรอยฉ่ำพราวด้วยเพลิง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ