บทที่ 228 มนต์เสน่หาซาตานเถื่อน บทที่ 67.

“ทำไมพ่อคิดแบบนั้นล่ะครับ มนเกลียดผม เธอคงจะไปไกลสุดหล้าฟ้าเขียวก็ได้”

ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย ดวงตาคมเข้มแห้งผากยิ่งกว่าตอนที่เขาสูญเสียชลิตาไปเสียอีก ผู้เป็นพ่อถอนใจด้วยความสงสาร แต่ด้วยประกาศิตของภรรยา คุณอีริคจึงต้องอดทน...

“เอาเถอะลูก พักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่...”

“ไม่ครับ...