บทที่ 47 บทที่ 47.

“ลูกหลับแล้วเหรอครับ” เสียงนุ่มถามขึ้นพร้อมกับจมูกโด่งสวยกดลงบนแก้มยุ้ยของน้องบูม แต่สายตาของคุณพ่อกลับเหลือบมองหน้าคุณแม่วาววาม 

“ค่ะ... ขอตัวนะคะ” หญิงสาวพูดเบาๆ แล้วหลบตาเขา ใบหน้านวลแดงซ่านด้วยความรู้สึกหวิวไหว ทั้งที่บอกใจตัวเองว่าอย่าหวั่นไหวไปกับเขาที่เธอทำทั้งหมดนี้ ที่มาเที่ยวกับอัคนีก...