บทที่ 48 บทที่ 48.

บารนีพูดอย่างหวั่นไหวและพยายามสะกดกลั้นบังคับหัวใจของเธอไม่ให้พองโตคับอกเพียงแค่เห็นช่อดอกไม้สวยในมือของเขา ดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์กับงดงามที่เธอรู้สึกว่ามันหอมละมุนไปทั้งบริเวณทำให้เธอแทบจะลืมความตั้งใจอันแรงกล้าของตนไปสิ้น...

“ถ้าอย่างนั้นดอกไม้ช่อนี้ถือว่าพี่ให้บีเพราะอยากให้ก็แล้วกัน อ่ะ รับ...