บทที่ 6 บทที่ 6.
“อย่า ไม่นะคะคุณเดียวอย่าทำบีพอแล้ว... อย่า...”
บารนีกรีดร้องแล้วปัดมือไปมาในอากาศก่อนที่ร่างบางจะผวาเฮือกจากที่นอนขึ้นมา ใบหน้าหวานซีดเผือดเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดโตๆ ผุดพรายเต็มใบหน้า หญิงสาวหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนจากความฝันแสนวาบหวาม มือบางเสยผมที่ตกลงมาปรกวงหน้าของตนออกเหลือบมองน้องบูมที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ข้างๆ แล้วก็ทอดถอนใจ
“น้องบูมจ๋า คุณแม่รักหนูนะครับคนดี... คุณแม่ควรจะทำอย่างไร จะทำอย่างไรดี...”
บารนีก้มลงจูบแก้มยุ้ยของลูกชายแล้วนอนกอดร่างอ้วนกลมของน้องบูมไว้ด้วยความรักและหวงแหน หากเธอจะตัดสินใจทำในสิ่งที่คิดไว้ เธอก็จะต้องมีน้องบูมเคียงข้างแม้ว่าเธอจะไม่ได้อยู่ที่นี่และเธอจะไม่ใช่ บารนี ดีแลนด์...
วันรุ่งขึ้นบารนีก็ออกไปทำงานตามปรกติ หญิงสาวแต่งหน้าบางๆ เน้นที่ดวงตาให้กลมโตโดดเด่น ร่างระหงเดินเข้าไปในตึกสำนักงานของดีแลนด์ซิลด์ด้วยท่วงท่ามาดมั่นและงามสง่าแต่ก็ดูอ่อนน้อมอยู่ในที พนักงานทุกคนทำความเคารพเธอด้วยความนอบน้อมและได้รับรอยยิ้มแสนพิสุทธิ์จากนายสาวผู้ซึ่งเป็นสะใภ้ของท่านประธานใหญ่ หากใครไม่รู้ที่มาที่ไปของตำแหน่งนี้ก็คงจะรู้สึกอิจฉาบารนีอยู่ไม่น้อย แม้ไม่เข้าใจว่าทำไมอัคนีถึงไม่เคยมาที่นี่ให้ใครๆ เห็นหน้าบุตรชายคนกลางแห่งตระกูลดีแลนด์ก็ตาม
“น้องบีมาแต่เช้าเลย นี่พี่ใช้งานน้องบีมากเกินไปรึเปล่า”
อัครากล่าวขึ้นเมื่อเดินเข้าสำนักงานมาพบว่าภรรยาของน้องชายมาถึงแล้วและกำลังเดินเข้าไปนั่งประจำที่ในห้องทำงานส่วนตัวของเธอแล้ว นี่หากเขาไม่ได้มีประชุมนัดสำคัญกับลูกค้าเขาไม่รู้เลยว่าบารนีมาทำงานเช้าขนาดนี้
“สวัสดีค่ะพี่เด่น แต่แหมไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่วันนี้น้องบูมไม่กวนเท่านั้นเองบีเลยมาเช้าค่ะ ทุกวันก็มาเวลาทำงานปรกติ”
“แต่ไม่ต้องขยันมากนักก็ได้ พี่เกรงใจคุณพ่อ รู้มั้ยคุณพ่อน่ะหวงบีมากไม่อยากให้พี่ใช้งานบีเลยล่ะ”
อัคราพูดยิ้มๆ ปรกติแล้วเขาเป็นคนที่นิ่งๆ ไม่ค่อยพูด สิ่งที่คนภายนอกเห็นคือชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ราว 189 เซนติเมตร ใบหน้าเรียวได้รูปประกอบด้วยคิ้วดกหน้าเหนือดวงตาสีน้ำเงินเข้ม จมูกโด่งเป็นสันตรงรับกับริมฝีปากหยักสีเข้มที่น้อยครั้งจะแย้มยิ้มเขาจึงดูเป็นคนเย็นชาและดุดัน และเรือนผมยาวสลวยประบ่าคือเอกลักษณ์ของอัครา นักธุรกิจหนุ่มผมยาวแสนจะเย็นชาและติสต์สุดขั้วที่ไม่คิดจะแคร์คู่ค้าที่มองผมยาวสลวยของเขาด้วยสายตาแปลกๆ แต่เขาจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าผมยาวหรือสั้นมันเป็นเพียงค่านิยมและความคาดหวังของคนอื่นที่มักคิดว่านักธุรกิจจะต้องใส่สูทผูกไททรงผมเรียบแปล้ ซึ่งเขาไม่เคยสนใจตรงนี้เพราะเขาไม่ได้จะเข้ากรุงเทพฯ มาที่สำนักงานใหญ่ของดีแลนด์ซิลด์มากนัก
ส่วนใหญ่อัคราจะอยู่ประจำที่ไร่อัครามากกว่าเพราะที่นั่นอิสระและปราศจากพวกนักธุรกิจหน้าไหว้หลังหลอก และเมื่อเขาหยิบจับงานอะไรก็ตามงานงานนั้นจะต้องสำเร็จลุล่วงทำกำไรให้กับครอบครัวมหาศาลและตรงนี้เองทำให้บารนีชื่นชมอัครามาก แม้เขาจะดูเป็นหนุ่มชาวไร่มากกว่านักธุรกิจเจ้าของโรงทอดีแลนด์ซิลด์และผู้บริหารระดับสูงขององค์กรที่ทำรายได้จากสิ่งทอซึ่งมีมูลค่ามหาศาลแต่ภาพลักษณ์ของเขาก็คือหนุ่มชาวไร่ที่ไม่ใส่ใจกฎเกณฑ์ของเมืองหลวงหรือนักธุรกิจคนใด
