บทที่ 8 บทที่ 8.

เขาต้องการความสงบและพยายามจะหาคนมาช่วยแบ่งเบางานของโรเบิร์ตเพราะพ่อบ้านของเขามีโรคประจำตัวเขาจึงต้องหาคนมาทำหน้าที่ในบางส่วนช่วยโรเบิร์ต แต่แม่บ้านแต่ละคนที่มาสมัครหน้าที่นี่ล้วนแต่เป็นหญิงสาวซึ่งเขารู้ดีว่าพวกเจ้าหล่อนต้องการมาทำหน้าที่นี้เพื่ออะไร แรกๆ เขาก็ว่าคงไม่มีปัญหา แต่พอนานๆ ไป และเปลี่ยนไปหลายคนเขาจึงรู้ว่าผู้หญิงเหล่านั้นไม่เคนคิดจะมาทำงานเพียงอย่างเดียว มีแม่บ้านสาวหลายคนพยายามเข้าหาเขา พยายามยั่วยวนต่างๆ นานา แม้พวกเธอจะสะสวยและหุ่นน่าฟัดขนาดไหนแต่มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอยากแตะต้องพวกเธอแม้แต่น้อย แต่กลับยิ่งรู้สึกรังเกียจและโกรธมากพานนึกโกรธคนที่ทำให้เขาเป็นอย่างนี้

บารนี... สาวน้อยที่ทำให้เขาต้องมาอยู่ที่นี่ เธอเป็นคนที่ทำให้เขาหมดความต้องการอย่างนั้นกับผู้หญิงคนอื่นๆ ตลอดสี่ปีที่ผ่านมาเขาต้องทนทุกข์ทรมานกับความรู้สึกปวดร้าวซึ่งอัดแน่นรอการปลอดปล่อยช่วงแรกๆ เขาพยายามหาความสุขกับหญิงสาวงดงามหุ่นเร้าใจแต่ทุกครั้งมันก็พังไม่เป็นท่าเมื่อเขาไม่ได้มีอารมณ์ร่วมกับพวกเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียวและยิ่งเขาพยายามจะมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงเหล่านั้นมากเท่าไหร่ ภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาและแววตาหวาดหวั่นเจ็บปวดของบารนีก็ลอยเข้ามาทำให้เขาหมดอารมณ์กับพวกเธอเหล่านั้นไปทันที

“บารนี ยายแม่มด นางมารร้าย เธอกับพี่ชายของเธอทำร้ายฉันจนฉันต้องซมซานมาที่นี่ แต่เธอกลับเสวยสุขอยู่กับครอบครัวของฉันอย่างหน้าชื่นตาบาน หึ ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด...”

ชายหนุ่มเอนกายสูงใหญ่พิงพนักเก้าอี้ทำงานแล้วหลับตาลงอย่างอ่อนล้า วันนี้มีคณะมาดูงานจากเมืองไทยและเขาก็ให้การต้องรับอย่างดีรวมไปถึงการบรรยายเรื่องการบริหารและพัฒนาธุรกิจโรงแรมให้คนพวกนั้นฟัง หนึ่งในคณะที่มานั้นเป็นลูกสาวของมหาเศรษฐีคนหนึ่งของเมืองไทยและพยายามเกาะแกะเขาจนน่าเวียนหัว หากเขาไม่เห็นแก่งานสำคัญก็คงตะเพิดเธอไปแล้วเพราะการมาดูงานครั้งนี้จะนำไปสู่การขยายสาขาโรงแรมและการลงทุนเพิ่มขึ้นจากนักลงทุนหลายๆ ประเทศแต่ทุกอย่างก็จบด้วยดีเมื่อเธอเจอชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันที่หล่อและรวยพอๆ กับเขา ซึ่งการมาของคณะผู้ดูงานครั้งนี้ก็มีนักธุรกิจหนุ่มหลายคนได้พูดถึง ภรรยา ของเขา อย่างชื่นชมซึ่งมันทำให้เขาไม่พอใจ...

“เธอมันจะสักแค่ไหนนะบารนี คนที่ชื่นชมเธอมันคงไม่รู้สินะว่าเธอมีผัวแล้ว...”

อัคนีกัดกรามกรอดด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็อธิบายไม่ถูกว่าทำไมต้องรู้สึกไม่พอใจด้วยที่มีผู้ชายสักคนชื่นชมเจ้าหล่อน...

แล้วภาพในอดีตก็เข้ามาในห้วงคำนึงเหมือนว่ามันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน... เมื่อสี่ปีที่แล้วหลังจากที่เขาพร่าพรหมจรรย์ของบารนี พี่ชายของเธอกับอดีตคนรักของเขาก็มาเจอเข้าพอดี เขาประมาทเองคิดว่าหลอกให้บริบูรณ์ไปดูงานที่โรงแรมสาขาเชียงใหม่ แต่บริบูรณ์กลับไปไม่ทันเที่ยวบินจึงกลับมาที่บ้านเพื่อรอขึ้นเที่ยวบินใหม่ในวันถัดไปจึงทำให้พบกับเขา ภัทราเข้ามาตบหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัวทั้งที่เธอกับเขาจะมีเรื่องบาดหมางใจกันเมื่อเธอทิ้งเขาแล้วไปแต่งงานกับบริบูรณ์โดยไม่กลัวว่าเขาจะทำร้ายเธอซึ่งในตอนนั้นเขาเองก็อึ้งไม่คิดว่าภัทราจะกล้าทำ แล้วภัทราก็โทรศัพท์บอกเรื่องนี้กับบิดามารดาของเขาโดยขู่ว่าหากเขาไม่ยอมจะแจ้งความ แม้คนอย่างเขาไม่กลัวตำรวจ แต่อนาคตของเขาไม่สมควรจะจบลงที่นี่และคิดว่าหากพวกท่านมา พวกท่านจะต้องเอาเงินฟาดหัวสองพี่น้องให้กระเด็นไปจากชีวิตของเขา

แต่กลับกลายเป็นว่าท่านบังคับให้เขารับผิดชอบบารนีด้วยการจดทะเบียนในวันรุ่งขึ้นทันทีและยังไม่เข้าข้างเขาอีกด้วย เขาจดทะเบียนกับบารนีเงียบๆ โดยมีคนในครอบครัวเท่านั้นที่รู้ และยังมีงานเลี้ยงเล็กๆ รับขวัญบารนีในฐานะสะใภ้คนกลางของดีแลนด์ดูทุกคนจะมีความสุขโดยเฉพาะบิดามารดาที่โอบกอดบารนีอย่างรักใคร่ ซึ่งมันทำให้เขายิ่งโกรธเกลียดบารนีกับพี่ชายของเธอมากขึ้น...