บทที่ 11 พิษรักของวาคีน11

หลายวันมาแล้วที่วาคีนยังไม่ได้กลับมาที่คอนโดไม่รู้ว่าคนที่รอทางนี้ต้องทำยังไงแล้ว มายพยายามหาหนทางติดต่ออีกทั้งยังขอความช่วยเหลือจากวินและทิวให้ลองถามอาจารย์ที่คณะเรื่องการลา แต่ก็ไม่เป็นผล อาจารย์บอกเพียงแค่ทางบ้านชายหนุ่มเป็นคนจัดการเรื่องลากับอธิการบดี จนตอนนี้คนที่น่าสงสารที่สุดก็คือมาย

"มายมึงทานข้าวบ้างสิวะ เล่นอดข้าวอดน้ำแบบนี้มีหวังมึงนั่นแหละจะตายก่อนเฮียคีน" นทีเดินเข้ามาปลอบเพื่อนที่นั่งฟุบหน้าลงที่โต๊ะหน้าคณะ 

"มึงจะให้กูกินได้ไงกูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เฮียเขาเป็นยังไง หรือว่ากูต้องไปที่บ้านเขาดี" 

มายเงยหน้าขึ้นมาพูดแต่ประโยคที่ว่า จะไปตามวาคีนที่บ้านมันยิ่งทำให้นทีถอนหายใจเฮือกใหญ่ นทีมองหน้าขาวของเพื่อนที่เศร้าหมอง ก่อนที่ตัวเขาเองจะพูดขึ้นอีก

"มึงรู้จักบ้านเขาหรือไง" ประโยคคำถามของนทีทำเอามายต้องส่ายหน้า เขาเองไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวาคีนบ้านอยู่ที่ไหน 

"เอางี้กูว่ามีคนเดียวที่พอจะช่วยมึงได้"

"ใคร"

"ไอ้พี่ทิวไง"

เมื่อบอกเพื่อนแบบนั้น มายก็จ้องที่หน้าคมของนที มายเองก็ไปหารุ่นพี่ก็หลายครั้งทิวก็ยังให้คำตอบเดิมเรื่องไม่อยากไปยุ่งกับครอบครัวของเพื่อน อีกอย่างรุ่นพี่เองก็มั่นใจว่าเพื่อนไม่น่าเป็นอะไรแน่ เพียงแต่ต้องมีเหตุบางอย่างที่ไม่สามารถมาเรียนตอนนี้ได้

"พี่ทิว กูไปหาหลายรอบแล้วเขาจะช่วยยังไงได้"

"มึงลืมไปแล้วเหรอว่า บ้านไอ้พี่ทิวเองมันก็มีฐานะใช้ได้ มึงไม่เห็นรถที่มันขับหรือไง อีกอย่างนะมันมีเบอร์บ้านผัวมึง แค่เรื่องที่จะช่วยมันเล็กน้อย เพียงแต่มันเล่นตัวไง กูเคยบอกมึงแล้วว่าไอ้พี่ทิวคนนี้หยิ่ง เอางี้ เดี๋ยวกูจะช่วยมึงอีกแรง"

มายมองหน้าเพื่อนอย่างซึ่งใจ ดวงตากลมเอ่อไปด้วยน้ำสีใสที่มันคลอเบ้า ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไงได้แล้ว แต่ถือว่าเป็นเรื่องดีที่มีเพื่อนคอยอยู่ข้างๆ

นที ที่บอกเพื่อนว่าจะช่วยอีกแรงเขาก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ ในเมื่อเพื่อนมีทุกข์ก็ต้องหาหนทางช่วยเหลือชายหนุ่มหน้าหล่อเดินมายังห้องที่มีรุ่นพี่อยู่เป็นประจำ เมื่อมาถึงก็ไม่รอช้า รีบเข้าไปหาคนที่นั่งเล่นอยู่ด้านใน นทีเดินเข้ามาแล้วก็หยุดยืนข้างๆโต๊ะพร้อมเม้มปากอิ่มเข้าหากัน ปกติส่วนตัวก็ไม่ชอบคุยกับทิวทัศน์เท่าไหร่นัก แต่อย่างว่า เรื่องของเพื่อนก็สำคัญกว่าเรื่องส่วนตัว ส่วนทิวที่รู้สึกว่ามีคนมายืนข้างๆก็แหงนหน้าขึ้นมองพลางเลิกคิ้วสงสัย เหตุไหนรุ่นน้องถึงมายืนตรงนี้ ในเมื่อความสงสัยมันเกิดปากก็ต้องถาม

"ถ้าจำไม่ผิดบอกว่าไม่สนใจใครที่นี่ แล้วไม่ทราบว่า มาอ่อยใครครับ"

คำพูดของทิวยิ่งทำให้นทีรู้สึกอึดอัดบอกไม่ถูก ยิ่งชายหนุ่มตัวสูงมาเล่นหูเล่นตาใส่ ตัวเขายิ่งรู้สึกขนลุก แต่อย่างนั้นก็ต้องอดทนเพื่อเพื่อนรัก นทีกลอกตาไปมาก่อนจะชั่งใจพูดกับทิว

"ผมมีเรื่องจะคุยกับพี่ เรื่องไอ้มาย ขอคุยด้วยหน่อยสิ"

น้ำเสียงที่ไม่ได้หวานหูเท่าไหร่นัก ออกจะแข็งกระด้างด้วยซ้ำ แต่ทิวก็พยักหน้า ก่อนจะขอตัวเพื่อนในกลุ่มเดินออกมาข้างนอก โดยมีนทีเดินตาม ชายหนุ่มร่างสูงเดินมาแล้วก็หยุดยืนที่หน้าระเบียงของอาคาร พร้อมด้วยหนุ่มรุ่นน้อง ทิวหันมามองหน้านทีอย่างสงสัย ก่อนที่ตัวเขาจะถามขึ้น

"มีเรื่องอะไร" น้ำเสียงที่ใช้คุยก็ไม่ต่างจากนที ที่พูดก่อนหน้าเท่าไหร่นัก ส่วนนทีก็ไม่อยากให้มันยืดเยื้อมากความ เรื่องที่มาหาวันนี้ต้องรีบคุยแล้วรีบกลับ ดีกว่าต้องมายืนในดงเสือล่อเหยื่อนาน

"พี่ช่วยตามเรื่องเฮียคีนให้ไอ้มายได้ไหม ผมรู้ว่าพี่ทำได้ เพียงแค่ไม่อยากยุ่งเท่านั้น ผมสงสารเพื่อนนี่มันก็หลายวันแล้วที่เฮฺียคีนยังไม่กลับขืนเป็นแบบนี้ เพื่อนผมตรอมใจแน่ๆ"

ทิวที่ได้ยินคำขอจากปากรุ่นน้อง ถึงกับยิ้มมุมปากโดยไม่ทราบสาเหตุ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปยืนเท้าแขนที่ระเบียงเอาหน้ารับลมอย่างใจเย็น ส่วนนทีที่รอคำตอบอยู่นั้นเหมือนจะกระวนกระวายใจไม่น้อย ที่ต้องบากหน้ามาขอความช่วยเหลือคนเล่นตัวอย่างทิว เสียงพ่นลมดังอยู่หลายครั้งเมื่อรุ่นพี่เหมือนจะแกล้งไม่หันมาตอบสักที จนตัวนทีรู้สึกว่าอึดอัด เลยถามขึ้นอีก

"สรุปพี่จะช่วยเพื่อนผมไหม" คราวนี้ทิวหมุนตัวกลับมาแล้วยืนกอดอกมองหน้าคนที่ยืนมองเขาเหมือนกัน เมื่อถอนหายใจแล้วก็พูดกับรุ่นน้อง

"ช่วยมันก็ช่วยได้ แต่..."

ทิวเว้นประโยคให้พอสงสัย ไม่รู้ว่ารุ่นพี่ตัวสูงจะมีข้อแม้อะไร นทียืนนิ่งรอฟังโดยไม่ถาม ส่วนทิวเมื่อรู้ว่ารุ่นน้องไม่มีทีท่าจะสงสัยเลยพูดต่อ

"การที่จะขอให้คนอื่นช่วยมันต้องมีข้อแลกเปลี่ยน" ไม่รู้ว่าข้อแลกเปลี่ยนที่ว่าคืออะไร คราวนี้นทีถึงกับขมวดคิ้วสงสัย

"แลกเปลี่ยนอะไร"

"นที ของฟรีไม่มีในโลกหรอกนะ เอาเป็นว่ายอมจ่ายหรือเปล่า ถ้าพี่ยอมช่วย"

นทีไม่ได้มีปัญหาเรื่องเงินอีกอย่างหากเขายอมช่วยให้มายได้สบายใจ มันก็น่าคิด นทีเม้มปากอีกรอบพร้อมกับพูดต่อ

"อยากได้อะไร ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงของผม ผมจ่ายได้อยู่แล้ว"

"โอเค ตอนนี้ยังคิดไม่ออก ถ้านทีตกลงตามนั้น พี่จะช่วยแต่ไม่รับรองนะว่าจะได้ผลแค่ไหน ไปบอกไอ้มายให้มันสบายใจ ไอ้วาคีนมันยังไม่ตายแน่นอน"

เมื่อทำข้อตกลงกันแล้วทั้งคู่ก็แยกกันตรงระเบียง นทีไม่สนใจที่จะหันมามอง อีกทั้งเขาเองไม่อยากอยู่ที่นี่นาน เรื่องรุ่นพี่กลุ่มนี้ใครๆก็รู้ว่าพิษเยอะขนาดไหน ขืนอยู่นานเดี๋ยวเป็นดังคำที่ทิวบอก มาอ่อยเหยื่อ ส่วนทิวที่ตกลงจะช่วยเขาก็ทำตามที่ปากพูดไม่ใช่แค่เรื่องมีเบอร์ที่บ้านของเพื่อน เบอร์พี่สาวของวาคีนทั้งสองคนเขาก็มี ดังนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกที่วาคีนและทิวจะเป็นเพื่อนรัก ความลับเยอะทั้งคู่ ยกเว้นวิน เพราะรายนั้นถือว่าธรรมดาที่สุดแล้ว