บทที่ 2 พิษรักของวาคีน2

มายนั่งวินมอไชค์มายังมหาลัย เมื่อรถจอดเท่านั้น ชายหนุ่มก็รีบวิ่งลงจากรถอีกทั้ง นที ก็โทรตามตลอดในระหว่างที่นั่งรถมา ความรีบร้อนเพราะไม่กี่นาทีข้างหน้าจะเข้าเรียนดังนั้นชายหนุ่มไม่รอช้ารีบเร่งฝีเท้าทั้งเดินทั้งวิ่งอยู่แบบนั้นจนมาถึงนที ที่รออยู่

"ช้าจังว่ะ เร็วเลย"

พอมาถึง นที ที่ยืนรอที่หน้าตึกก็ถามขึ้น แต่ยังไม่ทันได้คำตอบ ทั้งคู่ก็รีบวิ่งขึ้นไปที่ชั้นบน แต่นับว่าเป็นโชคดี เพราะเข้ามาก่อนอาจารย์รายวิชาไม่กี่นาทีเท่านั้น ถ้าหากเข้าช้ากว่านี้มีหวังโดนหักคะแนนเป็นแน่

ทั้งคู่นั่งหอบเพราะความเหนื่อยจากการวิ่ง โดยไม่ได้มองไปทางไหน ไม่รู้เลยว่ามีสายตาอีกคนที่คอยมองอยู่ เกื้อกูล แฟนเก่าของ มายที่คบกันมาตั้งแต่มอสี่ แอบมองด้วยความสงสัย ช่วงหลังมานี่ มายมักจะมาสาย ซึ่งมันผิดวิสัยของคนที่เคยรู้จัก ตั้งแต่ที่เลิกรากันไป เกื้อกูลก็ไม่ได้ มาข้องแวะหรือถามไถ่ ไม่ใช่ว่าอีกคนไม่คุยด้วย เพียงแต่โดนสั่งห้ามจากรุ่นพี่ ที่ ชื่อวาคีน ส่วนมายเองก็ไม่อยากให้คนรักต้องลำบากใจ เลยตัดสินใจไม่คุยกับ เกื้อกูลมาโดยตลอด

"โชคดีนะ ที่ทัน ไม่งั้นโดนหักไม่รู้กี่คะแนน ช่วงนี้มาสายของอาจารย์ตลอด"

เสียงบ่นพึมพำที่ข้างหูห้องนที ทำเอาเพื่อนต้องหันไปถามด้วยความสงสัย

"ทำไมมาสายวะ รู้ว่ามีเรียนเช้าก็รีบมาสิ เมื่อก่อนมึงมาเช้าตลอดนะ ตั้งแต่ย้ายไปอยู่กับเฮียคีนสายตลอด เฮียทำกิจกรรมดึกหรือไง"

ประโยคที่เพื่อนถาม ใช่ว่า มายจะตอบหรอกนะเขาทำเพียงยกยิ้ม ไม่รู้จะตอบอะไรกับเพื่อนดี เพราะช่วงนี้ เฮียเรียนสาย แต่กับรั้งตัวเขาไว้ ส่วนกิจกรรมก็ขยันทำจนเกินเบอร์ รอบดึกเอาไม่พอ ตอนเช้ายังต้องเอาอีก ขืนพูดไปมีหวังเพื่อนล้อตายห่า แต่ดูท่าคนถามก็คงไม่ต้องการคำตอบสักเท่าไหร่ พอถามแล้วก็ง่วนอยู่กับตำราที่อาจารย์สั่ง ส่วนตัวเองก็ไม่ต่างในเมื่อมาทันก็ไม่จำเป็นต้องคิดเรื่องเมื่อเช้าอีก

เวลาเรียนผ่านไปเป็นชั่วโมง จนหมดคาบ มายจัดเก็บข้าวของทุกอย่างลงกระเป๋าตามเดิม พร้อมด้วย นที จังหวะที่จะลุกออกจากที่ เกื้อกูลก็เดินเข้ามา พร้อมคำพูด

"ขอคุยด้วยหน่อยสิ"

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ไม่คุยกัน มายที่ได้ยินเขาก็เงยหน้ามองคนที่ยืนอยู่แล้วหันไปมองหน้าของนที

"ไปเหอะ คงไม่มีอะไร"

นทีเอ่ยบอกเสียงเรียบ เมื่ออีกคนต้องการคุยด้วยเขาก็เดินตามเกื้อกูลออกมาที่ด้านนอก ชายหนุ่มเดินนำมายออกมาอีกมุมของตัวตึกเมื่อไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน เกื้อกูลก็หันมาถามอย่างคนคุ้นเคย

"สบายดีไหม"

"อื้ม สบายดี"มายตอบพร้อมรอยยิ้มไมตรี ก่อนที่เกื้อกูลจะถามขึ้นอีก

"พี่เขาดูแลดีใช่ไหม ช่วงนี้เราเห็นมายมาสายตลอด ห้องพักอยู่ไกลหรอ"

ไม่รู้ว่าจะตอบอีกคนอย่างไงได้ สาเหตุที่มาสายเพราะอะไร แต่ก็พยายามจะเลี่ยงตอบเกื้อกูล ให้ดูดีที่สุด

"เราตื่นสาย อีกอย่างรถติดด้วย"

"เมื่อก่อนเราเห็นมาย มาพร้อมกับพี่เขา ทำไมช่วงนี้มาเองละ"

"เอ่อ เฮียคีนเรียนสาย เราไม่อยากรบกวน"

ไม่รู้ว่าจะบอกยังไงว่า อีกคนไม่อยากมาส่ง ยิ่งช่วงนี้เรียนคนละเวลากันด้วย ถ้าจะบอกตามความจริงมีหวังว่า เกื้อกูลคงสมน้ำหน้า ก็ได้

"อืม งั้นดูแลตัวเองดีๆแล้วกันนะ ช่วงนี้เรารู้สึกว่ามายผอมลง"

"อ๋อ เรากินน้อย ขอบคุณนะที่เป็นห่วง"

ทั้งสองยืนคุยกัน พร้อมรอยยิ้มที่เคยมีให้ แต่หารู้ไม่ว่า การที่เกื้อกูลนัดคุยจะอยู่ในสายตาเพื่อนของแฟนตัวเอง ดังนั้น เรื่องที่มายคุยวันนี้ จึงเข้าหูวาคีน ในทันที

ชายหนุ่มที่มาถึงมหาลัยได้ไม่นาน เขานั่งอยู่บนห้องเพื่อรอส่งงานให้อาจารย์รายวิชา พร้อมกลุ่มเพื่อน การสนทนาสัพเพเหระมันเป็นเรื่องปกติ แต่จะไม่ปกติที่มีอีกคนเดินเข้ามาแล้วหย่อนก้นลงนั่งข้างๆพร้อมประโยคบอกเล่า

"ไอ้วาคีน เมื่อกี้กูเดินไปเข้าห้องน้ำ เห็นเมียมึงยืนคุยอยู่กับแฟนเก่า ท่าทางสนิทสนม ระวังนะเว้ย ระวังโดนสวมเขาไม่รู้ตัว"

ประโยคบอกเล่าเพียงเท่านั้น ทำเอาคนที่คุยยิ้มกับเพื่อน ต้องรีบหุบยิ้มทันที พร้อมกับขมวดคิ้วหนาเข้าหากัน พร้อมประโยคคำถาม

"มึงเห็นที่ไหน"

"มุมตึกทางไปห้องน้ำไง"

วาคีนลุกพลวดพลาดออกจากที่ โดยไม่รอช้า ส่วนเพื่อนๆที่นั่งคุยกันอยู่นั้นถึงกับมองตาม พร้อมประโยคที่หันมาต่อว่า วิน ที่ไม่น่าเล่าเรื่องนี้ให้ฟังเพราะรู้นิสัยว่า วาคีนเป็นคนใจร้อน

"ไอ้เหี้ยเอ่ยมึงจะบอกมันทำไมตอนนี้ อาจารย์จะเข้าแล้ว มึงเก็บไว้ก่อนไม่ได้หรือไง มึงรีบตามมันไปเลยนะ เกิดไปกระทืบไอ้หนุ่มนั้นขึ้นมา เดือดร้อนแน่"

ประโยคยาวๆของทิวทำเอา วินต้องรีบลุกขึ้นไปตามเพื่อน เพราะลืมคิดไปว่าเพื่อนของตัวเองเลือดร้อนขนาดไหน

วาคีนที่ได้ยินสิ่งที่เพื่อนบอกเขารีบกระชับเท้ามาหาอีกคนทันที ใบหน้าหล่อตอนนี้ยับยู่ยี่ไปหมด ส่วน มายที่พึ่งแยกกับเกื้อกูลเขาก็เดินเข้าห้องน้ำก่อนที่จะเดินออกมาแล้วเจออีกคนที่ยืนอยู่

"อ้าวเฮียมาเข้าห้องน้ำหรือครับ" มายถามพร้อมรอยยิ้ม ก่อนที่วาคีนจะพูดขึ้น แต่ประโยคนั้นทำเอาคนที่ยืนต่อหน้าต้องหุบยิ้มทันที

"ลืมผัวเก่าไม่ได้ขนาดนั้นเลยหรือไง ทั้งๆที่เฮียขอมายไปแล้วว่า อย่ายุ่งอย่าคุย ที่พูดไปไม่มีความหมายว่างั้น หรืออยากจะกลับไปคบกับมันอีก ถ้าทนไม่ได้ อยู่กับเฮียมันลำบากใจ บอกเฮียดีๆดิวะ อย่ามาทำลับหลังกันแบบนี้ ไม่ชอบ อีกอย่างเฮียไม่ชอบคนโกหก!!"

"เฮีย!!"

"อ๋อ ที่สำคัญเฮียไม่ชอบคนสำส่อน เอาไม่เลือกมัน...น่าขยะแขยง"

อีกคนไม่มีแม้แต่โอกาสจะอธิบาย วาคีนก็ใส่มาไม่ยั้ง พร้อมทั้งเดินหันหลัง ส่วนเพื่อนที่ตามมาเห็นว่าคนตัวสูงไม่ได้ทำอะไรก็แอบเบาใจ แต่แอบเหลือบไปมองคนที่ยืนด้านหลังที่น้ำตาคลอ ไม่รู้ว่าแฟนรุ่นน้องของเพื่อนเป็นอะไร แต่วาคีนก็รีบเดินสวนออกไปแล้ว