บทที่ 4 พิษรักของวาคีน4

วาคีนขับรถมาถึงคอนโดในเวลาที่เรียกว่า ไวเท่าจรวจ เพราะระยะทางของร้านกับคอนโดห่างกันมาก แต่ด้วยการขับรถก็คงจะเร็วใช้ได้ ปกติการขับน่าจะใช้เวลาร่วมชั่วโมงแต่นี่ เขาใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น เมื่อมาถึงก็ตรงขึ้นห้องด้วยสภาพของคนเมาที่เดินโซซัดโซเซ พร้อมกับตาที่แดงก่ำ เมื่อมาถึงหน้าห้องก็เคาะเรียกคนข้างใน ทันที

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เขายืนเท้ามือกับผนังห้อง พร้อมใบหน้าที่ก้มต่ำลงที่พื้น ไม่นาน คนที่อยู่ด้านในก็ออกมาเปิด

"เฮีย เมาขนาดนี้เลยเหรอ ทำไมขับรถไหวละ"

ไม่เพียงแค่ไม่ตอบคนตรงหน้า เขายังผลักไปที่ไหล่ของมายให้หลบทาง พร้อมกับเดินไปนั่งที่โซฟาแล้วเอนหลังพิงอย่างใจเย็น มายหันกลับมามองพร้อมกับลอบถอนหายใจ ก่อนที่ตัวเขาจะเดินตามมาแล้วถามขึ้น

"เฮียให้มายเช็ดตัวให้ไหมครับ"

วาคีนที่เอนหลังพิงกับโซฟาพร้อมกับหลับตา เขาลืมตาขึ้นมามองคนที่ถาม แล้วก็ยกยิ้มโดยไม่มีเหตุผล ทำเอาคนที่ยืนต่อหน้าแอบสงสัย แล้วเขาก็พูดขึ้น

"จะมาสนใจทำไม อยากกลับไปหาผัวเก่าเธอก็เชิญ ในเมื่อสิ่งที่เคยบอกไปเธอไม่สนใจมันแล้วนิ"

มายที่ได้ยินถึงกับหลับตาสูดอากาศเพราะรู้สึกว่าเรื่องที่เข้าใจผิดในเมื่อเช้ามันจะไม่จบไม่สิ้น

"เฮีย ผมบอกแล้วไงว่าเข้าใจผิด เขาแค่ถามข่าวคราวตามประสาคนทั่วไปเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรสักหน่อย อีกอย่างถ้าหากว่า ผมจะคืนดีจริงๆคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้หรอก"

มายโพล่งเสียงชัดเพราะความโมโห จากที่เป็นห่วงคนเมา อยากจะเช็ดเนื้อตัวให้ กลับเป็นว่าต้องมามีปากเสียงเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง

ส่วนวาคีนที่ได้ยินที่มายพูดแบบนั้น เขารู้สึกว่า อีกคนเหมือนจะไม่อยู่ใต้โอวาท ตั้งแต่ตกลงอยู่ด้วยกันมา มายไม่เคยขึ้นเสียงใส่สักครั้ง นี่คงเป็นครั้งแรกที่คนตัวขาว โพล่งเสียงใส่ ใบหน้าหล่อของวาคีนเริ่มเปลี่ยนสีหน้าแววตาจนเห็นได้ชัดตอนนี้ดูดุราวกับเสือ เขาลุกขึ้นจากที่ แล้วผลักไปที่อกของมายอย่างแรง

พรึบ

"งั้นก็ไปเลย ไปอยู่กับมัน ไอ้หน้าอ่อนผัวเก่าเธอมันคงจะเอามันส์กว่าเฮียละสิ"

"เฮีย!! หยุดบ้าก่อนได้ไหม เฮียไม่มีเหตุผลเลย ก็แค่คุยทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่วะ"

ต่างฝ่ายต่างมีอารมณ์โมโหในตอนนี้ มายเองก็คุมสติไม่อยู่ ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน สายตาของมายที่มองวาคีน ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาครั้งนี้คงเป็นครั้งแรกที่วาคีนปากร้ายใส่ขนาดนี้ ถึงแม้จะไม่ชอบให้ตัวเองไปยุ่งกับเพื่อนผู้ชายคนอื่น วาคีนก็แค่พูดครั้งเดียว แต่ทำไมเรื่องของเกื้อกูลทำให้วาคีนต้องควันออกหูได้มากขนาดนี้

"หึ!" เสียงกลั้วหัวเราะในลำคอของวาคีนพร้อมกับเมินหน้าหนีอีกคน วาคีนตอนนี้เมาจนพูดแทบไม่เป็นศัพท์ขนาดยืนยังโยกเยก จะให้คุยให้รู้เรื่องตอนนี้คงไม่เป็นผล มายรู้ว่าคนรักคงเมาจนไม่มีเหตุผลจึงเลือกที่จะเป็นฝ่ายถอย พร้อมจะเดินไปที่เตียงนอนแต่ทว่า วาคีนเหมือนจะไม่ยอม เขารั้งแขนมายไว้ พร้อมกับคำพูด

"ทำผิดแล้วคิดหนีเหรอ"

"เปล่า ผมจะไปนอนวันนี้ทั้งคืนเฮียคงคุยไม่รู้เรื่อง เอาไว้เช้าแล้วเราค่อยคุย"

พอบอกวาคีนแบบนั้นก็พร้อมจะก้าวเดินแต่ คนตัวสูงกว่าก็ดึงมายเขามาสวมกอด พร้อมคำพูดที่ทำเอามายต้องชะงัก

"อย่าให้เตือนเป็นครั้งที่สอง ถ้าหากอยากเห็นมันมีชีวิตอยู่ ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าเฮียไม่เตือน"

"เฮียคีน! จะทำอะไร" มายเอ่ยถามขณะที่ถูกอีกคนกอดไว้ แต่ใช่ว่าคนตัวสูงอย่างวาคีนจะตอบ เขาผละมายออกมาประจันหน้า แล้วยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะประกบจูบคนที่ตัวเตี้ยกว่าจนมายตกใจเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว

"อึก อืม เอีย" เสียงประท้วงในลำคอแผ่วเบา พร้อมกับพยายามจะผลักอีกคนออก ใครจะไปมีอารมณ์ร่วม ในเมื่อพึ่งจะต่อว่ากันไปไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำแต่อีกคนเปลี่ยนบท อยากสานสัมพันธ์สวาทแทน 

"เฮียปล่อย เมาแล้วก็ไปนอน"

พอพ้นพันธนาการจากริมฝีปากอีกคนก็รีบพูดขึ้น พร้อมกับผลักวาคีนออก แต่ดูเหมือนคนเมาจะไม่ยอมไม่เพียงไม่ถอยออก แต่กับกอดแนบชิดก้มลงซุกไซ้ที่ซอกคอขาวขาวของมาย จนมายรู้สึกสยิวไม่น้อย

"เฮียคีน ผมไม่มีอารมณ์หรอกนะ"

"แล้วไง คนที่ทำคือเฮียไม่ใช่เธอสักหน่อย"

เมื่อสิ้นคำพูดที่ดูไร้ความรู้สึกผิดที่ไปต่อว่าอีกคน วาคีนก็ดันมายลงที่โซฟาตัวที่เขานั่ง ก่อนที่จะขึ้นทับที่รางของมาย แล้วจับแขนทั้งสองของมายตรึงไว้เหนือหัว

"เฮียไม่รู้สึกผิดบ้างหรือไง เฮียพึ่งจะด่าผมไปนะ"

"ทำไมต้องรู้สึกผิด ในเมื่อที่เฮียพูดเป็นความจริง เฮียไม่เร่าใจตรงไหนบอกสิ เธอจะได้เลิกร่านวิ่งไปหาผัวเก่าสักที"

สิ้นประโยคของวาคีน เขาก็ก้มลงไปจูบที่ปากของอีกคน ไม่เพียงแค่จูบสัมผัส ทั้งอ้างับกลีบปากของมาย แม้อีกคนจะหลบหนี แต่ก็ไม่พ้น จนมายต้องยอมหลับตารับสัมผัสที่ร้อนแรง กลิ่นเหล้าเคล้าบุรี่ที่ถูกอีกคนมอบให้ผ่านช่องปาก มันยิ่งพอรู้ได้ว่า คนที่ทับร่างเขาอยู่นี่ มีอารมณ์มากแค่ไหน

"เฮียอย่าทำเป็นรอยนะ"

ทันที ที่เลื่อนต่ำลงมาที่ซอกคอของมาย วาคีนก็ดูดเม้มต้นคอขาวๆ ราวกับว่าจะทำให้คนอื่นเห็นว่ามายมีเจ้าของ

"อ่ะ เจ็บนะ"

คมเขี้ยวแหลมคมฝังไปที่เนื้ออ่อนที่ซอกคอของมาย จนคนตัวเล็กร่างขาวต้องร้องขึ้นเพราะความเจ็บ

"บอกว่าอย่าทำรอยไง!!"

เขารู้ได้ทันที ว่าต้นคอขาวๆของตัวเองตอนนี้ คงไม่พ้นรอยเขี้ยวรอยแดงที่อีกคนตั้งใจจะให้มันเกิดขึ้น การที่วาคีนแสดงความเป็นเจ้าของแบบนี้ ใช่ว่าเขาจะดีใจเสียเมื่อไหร่ กับรู้สึกอายเพื่อนมากกว่า

"รอยแล้วไง คนจะได้รู้ว่ามีผัว!!"