บทที่ 53 บทที่53

นทีเดินจากผมไปโดยไม่เหลียวหลังมามอง ส่วนผมคงไม่ต้องบอกนะครับ ยืนอึ้งอยู่ชั่วขณะ คำนั้นที่ผมได้ยิน

ก็แค่ข้อแลกเปลี่ยนที่ผ่านแล้ว ทำไมผมต้องทำตามด้วย

ผมกำลังจะถูกเด็กชักดาบอยู่ใช่ไหม ผมมองตามร่างเล็กนั้นขึ้นตึกไปอย่างที่ว่าสายตาละห้อย ปกติ นทีก็ไม่ค่อยเว้นว่างให้ผมได้เข้าใกล้อยู่แล้ว นี่ยังจะมาปฏิเสธผ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ