บทที่ 67 บทที่67

ผมนั่งหอบกระเส่าอยู่ปลายเตียง มันน่าสมเพชชิบหายปกติแล้วอาการนี้มันต้องเป็นการเสร็จภาระกิจบนเตียงที่เร่าร้อน แต่ไอ้ที่นั่งหอบกระเส่าอยู่ตอนนี้ก็เสร็จเหมือนกันครับ แต่เป็นเสร็จอย่างอื่น นที มันฟาดผมไม่ยั้งหมอนหนุนขาดจนปุยนุ่นปลิวว่อนไปทั่วห้องแล้วตอนนี้ นี่แค่คำพูด แต่ถ้าผมทำมันจะไม่ฆ่าผมเลยเหรอ ว่าที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ