บทที่ 8 พิษรักของวาคีน8

วาคีนขึ้นเครื่องที่ไปฮ่องกงเวลาสองทุ่มของวันเสาร์ โดยไม่ได้บอกเรื่องที่จะไปให้มายรู้ ส่วนคลิปที่อัดไว้แล้ว ได้ถูกตั้งเวลาส่งอัตโนมัติ แม้จะขึ้นเครื่องไปแล้วแต่ก็ยังเป็นห่วงความรู้สึกอีกคน เพราะพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของมาย แต่ตัวเองก็ไม่ได้อยู่ ถึงอย่างนั้นก็หวังว่าคนตัวขาวจะเข้าใจ

ส่วนมายที่กลับมาที่ห้อง ในห้องที่ว่างเปล่าไม่มีเฮียคีนอยู่ มันย่อมรู้สึกเหงาไม่น้อย ในใจหวังเพียงว่าเฮียคีนจะกลับมาฉลองวันเกิดด้วย ตั้งแต่ที่คนตัวสูงกลับไปที่บ้านจนป่านนี้ยังไม่โทรกลับมา เมื่อคิดแบบนี้ยิ่งรู้สึกใจแป้ว ใบหน้าขาวผ่องเดินไปที่เตียงนอนไม่นานก็มีเสียงแจ้งเตือนจากมือถือ มายหนุ่มหล่อหน้าหวานรีบล้วงมือถือขึ้นมาดู ก่อนที่ตัวเขาจะกดเปิดดู

วาคีน

"มายครับ ตลอดระยะเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน อาจมีบ้างที่เฮียงี่เง่า เฮียปากเสีย แต่เฮียก็มีรักเดียว เฮียอาจจะผิดที่เป็นฝ่ายแย่งของ ของคนอื่น แต่ก็ต้องขอบคุณที่ยอมเชื่อใจ และไว้ใจเฮียรักเฮีย และสิ่งหนึ่งที่อยากจะขอโทษคือ พรุ่งนี้เฮียไม่ได้อยู่ ยังไงก็แฮปปี้เบิดร์เดย์ล่วงหน้านะ ของให้เป็นเด็กดีของเฮีย แล้วก็ขอให้รักเฮียคนเดียว ส่วนของขวัญเฮียซื้อไว้แล้ว ไว้วันจันทร์เฮียกลับมา เราค่อยฉลองวันเกิดย้อนหลังนะครับ รักเหมือนเดิมนะ"

คลิปวีดีโอที่ส่งมาแล้ว แต่นั้นหมายถึงอีกคนขึ้นเครื่องไปแล้ว มายทั้งยิ้มและหุบยิ้มในคราเดียว ไม่รู้ว่าเฮียคีนไปไหนไม่ได้บอกอีกต่างหาก บอกเพียงแค่ตัวเองไม่อยู่ ยิ่งทำให้คนทางนี้อดห่วงไม่ไหว ในเมื่อแฟนหนุ่มรุ่นพี่ไม่ยอมบอก มายจึงรีบกดหาเพื่อนสนิทของวาคีน

ตืด ตืด

ใบหน้าขาวเริ่มกระวนกระวายใจ ยิ่งสายที่โทรหาไม่ยอมรับสักที ไม่รู้ว่าทิวอยู่ที่ไหน เมื่อเสียงสัญญาณถูกตัด เขาเลยกดโทรไปใหม่ ไม่นาน ปลายสายก็กดรับ

(ว่าไงมาย)

"พี่ทิวรู้ไหมครับว่าเฮียคีนไปไหน"

(มันก็กลับบ้านไง)

ทิวเองก็ไม่รู้ว่าเพื่อนตัวสูงไปไหน รู้เพียงแค่ว่า วาคีนกลับบ้านไปพบครอบครัว แต่การบอกเล่าของมายหลังจากนี้ ยิ่งทำเอาทิวขมวดคิ้ว

"เฮียส่งคลิปมาให้ผม บอกว่าพรุ่งนี้ไม่ได้อยู่ ถ้าหากอยู่บ้านเฮียต้องมาได้สิครับ"

(มันไม่ได้บอกอะไรพวกพี่นะ พวกพี่ก็รู้เหมือนมายรู้นั้นแหละว่ามันกลับบ้าน ถ้าหากมันจะไปไหนมันก็บอกนะ แต่ส่วนมากมันไม่ได้ไปไหนไกลอยู่แล้ว)

"หรือครับ"

มายนิ่งไปสักพัก คิดตามสิ่งที่รุ่นพี่บอก ไม่นาน ปลายสายก็ถามมาอีกครั้ง

(แล้วมันบอกหรือเปล่าว่ามันจะมาวันไหน)

"เฮียบอกว่าวันจันทร์จะมาฉลองย้อนหลังกับผม"

(แสดงว่ามันคงมีธุระกับครอบครัวนั้นแหละ ไม่ต้องคิดมากเดี๋ยวมันก็มา)

พอปลายสายพูดแบบนั้น มายไม่รู้จะพูดอะไรได้ คงต้องรอให้คนรักกลับมาวันจันทร์ อีกทั้งเขาไม่รู้จักทางบ้านของวาคีนด้วย ไม่รู้ว่าต้องถามใครดี

#รุ่งเช้าวันเกิดมาย

มายตื่นมาทำบุญแต่เช้า เนื่องจากเป็นวันคล้ายวันเกิด ถ้าหากว่าอีกคนอยู่ด้วยคงได้ทำบุญร่วมชาติ ตักบาตรร่วมขัน แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาคนนั้นทำอะไรอยู่ที่ไหน เพราะว่ามายพยายามโทรหา โทรติดต่อก็ไม่สามารถติดต่อวาคีนได้ ไม่รู้ว่าธุระกับทางบ้านจะสำคัญขนาดไหนแต่อย่างว่า เฮียคีนของตนตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาไม่เคยพูดถึงครอบครัวหรือกลับบ้านสักครั้ง

"เฮียจะไปไหนก็ไม่บอก คนบ้า กลับมาจะด่าให้หูดับไปเลย"

หลังจากที่ใส่บาตรแล้ว ก็บ่นขึ้น อีกทั้งช่วงกลางวันก็ไม่รู้จะไปไหน กว่าจะถึงช่วงเย็นที่มีนัดกับเพื่อนก็อีกหลายชั่วโมง แต่ถ้าอยู่คนเดียวก็อดคิดถึงคนรักไม่ได้ ไม่วายฟุ้งซ่านแน่นอน เมื่อคิดได้แบบนั้นก็รีบยกมือถือขึ้นกดโทรหาเพื่อนรักทันที

"นที กูอยู่คนเดียวไม่ได้ กูต้องเป็นบ้าเพราะห่วงเฮียคีนแน่นอน"

(จะห่วงทำไมผัวมึงไม่ได้ออกรบสักหน่อย เขากลับบ้านไปหาพ่อแม่ พี่น้องเขา)

"แต่มันแปลกตรงที่ติดต่อเฮียไม่ได้นะสิ"

(งั้นมานอนเล่นกับกูแล้วกัน พอช่วงเย็นเราค่อยออกไปที่ร้านพร้อมกัน)

นทีพูดแบบนั้น มายก็วางสายมันยังดีซะกว่าที่จะต้องให้เขาอยู่คนเดียวถึงแม้ว่า พรุ่งนี้แล้วที่วาคีนจะกลับ แต่ทว่าการติดต่ออีกคนไม่ได้มันย่อมใจคอไม่ดีอยู่แล้ว

มายนั่งแท็กซี่มาหาเพื่อนในเวลาต่อมา วันนี้วันหยุดก็จริง ปกตินทีก็ไม่ได้ออกไปไหนอยู่แล้ว อีกทั้งนทีไม่ใช่คนชอบเที่ยวอะไร ส่วนมากวันหยุดก็นั่งเล่นเกมที่ห้อง หรือไม่ก็อ่านหนังสือแทนนั้นคือสิ่งที่เขารัก

"สรุปว่า เฮียคีนติดต่อไม่ได้เลยหรือวะ"

ในขณะที่นั่งอยู่ภายในห้องนทีก็แอบมองเพื่อนที่นั่งหน้าเศร้าสลด คงคิดเรื่องแฟนหนุ่มรุ่นพี่

"โทรไม่ติดเลย อีกอย่างโทรถามพี่ทิวเขาก็ไม่รู้เหมือนกัน พี่ทิวบอกว่าปกติเฮียไปไหนก็จะบอกแต่คราวนี้ไม่บอกรู้แค่ว่ากลับบ้าน"

นที ที่ได้ยินเพื่อนถึงกลับถอนหายใจแทน เพราะปกติตัวเองก็ไม่ค่อยได้สนใจเรื่องแฟนหนุ่มของเพื่อน อีกทั้งวาคีนเองก็ใช่ว่าจะเข้ากับคนอื่นได้ง่ายที่ไหน ถ้าไม่ใช่เพื่อนละก็วาคีนก็ไม่ค่อยคุยด้วย นที ที่เห็นสีหน้าของมายไม่สู้ดีนักเลยพยายามปลอบ

"เอาน่ามึงบอกเองไม่ใช่หรือไงว่าผัวมึงมาพรุ่งนี้ เดี๋ยววันจันทร์ก็โผล่มานั่งเฝ้ามึงตามเดินนั่นแหละ อย่าคิดมาก คืนนี้เราต้องไปสนุกกันนะ"

ทันทีที่ได้ยินเพื่อนบอกแบบนั้น ตัวเองเป็นเจ้าของงานก็ไม่อยากให้เพื่อนต้องเสียบรรยากาศ เลยพยายามตัดเรื่องที่ติดต่ออีกคนไม่ได้ พยายามจะทำให้เหมือนปกติ คืนนี้มีนัดกับเพื่อนไม่กี่คน ในเมื่อวาคีนไม่อยู่เจ้าของงานอย่างมายก็อยากจะช่วยเพื่อนของแฟนมาร่วมด้วยจึงเอ่ยถามเพื่อนตัวเองก่อน

"กูว่าจะโทรชวนพี่ทิวกับพี่วิน มึงว่าพี่เขาจะมาไหม"

"จะชวนทำไม อีกอย่างมึงไม่เห็นเหรอสองคนนั้นไม่ต่างจากผัวมึงสักนิด มาดซะหยิ่งด้วย อีกอย่างเราไม่ใช่เพื่อนเขา เขาคงมาหรอก"

"แต่กูว่า ลองชวนดู อีกอย่างเฮียไม่อยู่ เดี๋ยวเขาจะหาว่ากูไม่เอาเพื่อนเขา"

แม้จะถามความคิดเพื่อน แต่สุดท้ายต้องตามความคิดตัวเองอยู่ดี จนนทีต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วมายก็ยกมือถือขึ้นมากด ไม่นานปลายสายก็รับ

(มาไงมาย)

"พี่ทิว กับพี่วิน เย็นนี้ว่างไหมครับ คือผมอยากชวนมาร้านหน่อยพอดีนัดเพื่อนเลี้ยงวันเกิด อยากชวนพี่สองคนด้วย"

ทิวเงียบไปสักพัก ก่อนจะตอบมาย

(ได้สิ ที่ไหนเดี๋ยวพี่สองคนออกไป)

"เดี๋ยวผมส่งพิกัดให้นะครับสองทุ่มเจอกันนะ"

หนุ่มน้อยหน้าหวานพูดแล้วก็ยิ้ม ก่อนจะกดวางสาย ส่วนคนที่นั่งฟังแทบจะเบ้ปาก นทีเขาไม่ชอบทิวทัศน์ เพราะรายนั้นทำเหมือนตัวเองหล่ออีกทั้งเป็นรุ่นพี่ที่พูดจาสุนัขไม่รับประทานที่สุดที่เขาเคยเจอมา