บทที่ 10 CHAPTER 9 ชาตินี้แหละที่มึงจะได้เป็นหมา
CHAPTER 9 ชาตินี้แหละที่มึงจะได้เป็นหมา
[นัท]
หญิงสาวนอนสลบข้ามวันตื่นอีกทีเช้าวันใหม่พร้อมแบตมือถือที่เหลืออยู่สิบห้าเปอร์เซ็นต์
สายเรียกเข้าที่ดังขึ้นเป็นผู้ชายที่เธอแต่งงานด้วย..
K.PJ
"ค่ะ"
(ไม่เห็นบินกลับมา งานก็ไม่ได้เซ็นทำอะไรอยู่ละ)
"ดื่มหนักไปหน่อยเผลอหลับค่ะ พี่พีเจมีอะไรอีกหรือเปล่าคะ เดี๋ยวนัทอาบน้ำแต่งตัวคงตรงไปสนามบินเลย อยากได้ของฝากหรืออะไรที่ไทยไหม"
(ไม่หรอก เห็นหายหน้าหายตาไป)
"ยังมีชีวิตรอดปลอดภัยค่ะ"
(ก็นั่นแหละที่เป็นห่วง บินรอบไหนส่งมาบอกด้วยแล้วกันเดี๋ยวไปรับ)
"ขอบคุณค่ะ แต่จริง ๆ นัทกลับเองได้นะพี่ไปทำธุระได้เลย"
(เดี๋ยวจะไม่เนียน)
"อยู่คนเดียวบ้างก็ได้ค่ะ ใครจะจับตามองขนาดนั้น เดี๋ยวจะจิ้มตาให้บอดเลย"
(ทำเป็นเก่ง สรุปไม่ต้องไปรับแต่ส่งคนไปรับแทนแบบนี้โอเคนะ)
"โอเคค่ะขอบคุณนะคะพี่พีเจ" เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้ม มองสายเรียกเข้าที่วางไป ผิดจากคนที่เพิ่งหลับนอนด้วยเมื่อหวนนึกถึงก็พานทำให้ใจที่สงบลงเริ่มกลับมาขุ่นเคืองอีกครั้ง
ทำให้รู้ว่าที่ผ่านมา..เขาทำตัวเหลวแหลกมากจริง ๆ เหมือนที่เมญ่าคอยส่งข่าวบอกเป็นระยะในมือถือเครื่องเก่า..
"บางทีคนเราก็ผ่านมาเพื่อ..เพื่ออะไร ?" ตั้งคำถามกับตัวเองก่อนจะตกใจกับสภาพร่องรอยบนร่างกาย ทำให้เธอต้องตัดสินใจขอสายชาร์จจากโรงแรมและขอให้โรงแรมจัดเตรียมเสื้อผ้าเครื่องสำอางให้แทนการออกไปหาซื้อเอง
"มันบ้ามาก โรคจิต! ไม่เคยเปลี่ยน" พึมพำว่าให้คนทำรอย พลางนึกถึงคำที่เขาพูดเธอก็ยิ่งขัดตรงรอยแดงแรงขึ้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนรู้สึกแสบ
"กลับไปอยู่ในที่ของตัวเองซะ..นันท์นภัส อย่าได้กลับมาอีก อย่ากลับมาอีก.." หญิงสาวหลับตาลงเอ่ยบอกตัวเองให้ทำใจยอมรับเรื่องที่แล้วมารวมถึงเรื่องวันวานที่เกิดขึ้นทั้งที่เต็มใจและไม่เต็มใจ..
"ใจง่ายเองโทษใคร.." เธอวักน้ำขึ้นมาสาดใส่หน้ารัว ๆ ให้ได้สติ แล้วก็ต้องถอนหายใจอีกครั้งเมื่อเห็นข้อความจากพี่พีเจ..
(มีบริษัทติดต่อมาอยากให้เธอไปเซ็นสัญญา..KKGV)
"ชื่อคุ้นดีนะ..คงไม่ใช่ GVKK หรอกมั้ง สลับที่กันนี่.." ว่าแล้วเธอลองค้นหาดูไม่พบบริษัทชื่อนี้ จึงติดต่อกลับไปหาพี่พีเจพอเขาส่งเมลตอบกลับมา..เป็นบริษัทกวินท์จริง ๆ
เธอจึงต่อสายหาพี่พีเจในทันที..
(ครับ)
"แฟนเก่า.."
(อ้าวหรอ พี่เห็นเขาเสนอชื่อเรามาเลยนะ ให้ในราคาที่สูงมากด้วย)
"นัทดูไฟล์ทบินแล้วค่ะ เย็นนี้"
(ไม่รับใช่ไหมล่ะ)
"ใช่ค่ะ ไม่อยากเจอหน้าไม่อยากทำความรู้จักและอีกหลายอย่างไม่อยาก.."
(ไม่อยากเพราะยังรัก โอเคเข้าใจได้) พีเจตอบกลับติดขำฟังเสียงฟึดฟัดจากคนในสายอย่างเอ็นดู
(งั้นเดี๋ยวภรรยานันท์นภัสรอสามีที่นั่น เดี๋ยวสามีจะบินไปหา ไปรับกลับ ไปปฏิเสธบริษัทด้วยกันดีไหม)
"ไม่ดีค่ะ สงครามประสาท"
(ชอบเล่นอยู่นะ เผื่อจะได้รู้จักคนของเรามากขึ้น)
"ของเราอะไร ของใครก็ไม่รู้อย่าพูดมั่วค่ะ" เธอตอบกลับส่ายหน้าไปมาไม่ยอมรับ จะให้ยอมรับได้ยังไง ในเมื่อกวินท์มีคู่หมั้นแล้ว อีกอย่างตอนนี้อะไรก็เปลี่ยนไปหมดแล้วไม่เหมือนเดิมเลยสักอย่าง
(รอที่นั่น พรุ่งนี้พี่บินไปแล้วกลับพร้อมกัน)
"ขยันมากก็มาเถอะค่ะ"
(คิดซะว่านั่งรถเล่น)
"รถที่ลอยบนท้องฟ้าแหละเนอะ" เธอว่าพลางกลอกตามองบนให้กับชายหนุ่มที่ตัดสินใจแต่งงานด้วย ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับพี่พีเจแทบไม่พัฒนาไปมากกว่าคำว่าพี่น้องเลย และก็มีอีกหลายเรื่องที่เราต่างก็รู้กันแต่ต้องเก็บเป็นความลับไม่ให้ใครคนอื่นล่วงรู้..
[กวินท์ - ขุนเขา]
"ติดต่อละ ถ่อจ้างบริษัทจากสิงคโปร์หัวกวยครับ" ขุนเขาว่าให้กวินท์ที่เอาแต่ใจ สั่งให้เขาติดต่อหาบริษัทยักษ์ใหญ่ของนัทเพื่อให้ส่งเธอมาเซ็นสัญญา..
"สามปีแค่นี้ถอยแล้วหรอ กูไม่ยอมหรอกนะ"
"ไม่รักกันแล้วก็อย่าทำร้ายกันดิวะ เหลือเรื่องดี ๆ ให้จดจำบ้างเถอะขอร้อง"
"ที่ผ่านมากูดีไม่พอเลยหรอ พูดซะกูเหี้ยไม่มีที่ติเลยนะมึงอะ"
"ไอ้วิน กูไม่อยากวุ่นวายนะ"
"แล้วยังไงต่อ"
"ถ้ามึงอยากเข้าไปผูกเวรผูกกรรมมึงผูกไปเลยคนเดียว อย่าดึงกูไปเอี่ยว ชาติหน้ากูไม่อยากเกิดมาปลอบมึงอีกเข้าใจไหม"
"ชาติหน้าก็เกิดเป็นหมาซะ จะได้จบ ๆ"
"ชาตินี้แหละที่มึงจะได้เป็นหมา"
"เออคงได้เป็นแหละ ถ้าที่มึงคิดเป็นความจริง แต่ถ้าไม่ใช่กูไม่มีทางหมาแน่นอน จำคำพูดกูไว้เลย!"
"แค่คำพูดมึงก็หมาละ มึงยังรักอยู่เต็มอกแต่เสือกอยากให้นัทเจ็บ ดีเลย! เห็นคนรักเจ็บ มึงเจ็บตามกูจะกระทืบซ้ำแม่งให้จมดิน"
"แค่นี้ยังไม่พอ ? ใจกูพังไม่พอหรอ"
"พอ มึงรู้อยู่แล้วว่าควรพอกวินท์"
"...หยุดพูด ไม่อยากฟัง" เขายกมือปรามไอ้ขุนเขาที่เอาแต่เข้าข้างคนรักเก่าของเขาแทบนับครั้งไม่ถ้วน เล่นยกเหตุผลร้อยพันแปดต่าง ๆ นานา ขึ้นมาจนเขาเริ่มรู้สึกผิดที่ตัดสินใจทำแบบนี้
"คอยดูนะถ้าผัวใหม่นัทมากูจะขำให้ท้องแข็งเอาให้มึงเหวอไปเลยไอ้เชี้ย!" ขุนเขาพูดกระแทกใส่กวินท์คว้าเสื้อสูทนัทกลับออกไป หวังจะเอาไปไว้ที่บริษัทเผื่อว่าเธอจะตอบกลับและยอมมาตกลงลองคุยเรื่องสัญญาร่วมงานกัน
"ถ้าผัวใหม่มากูจะยืดอกให้ดูว่ากูนี่แหละ ผัวคนแรกที่ทำให้เก่งเรื่องบนเตียงขนาดนั้น แล้วรอยที่กูดูดไว้กูก็จะบอกว่ากูนี่แหละคนทำ!"
"อย่ามั่นหน้าไป กูขอให้ผู้ชายคนนั้นหล่อกว่ามึงเพี้ยง!"
"ตกลงมึงเพื่อนใครไอ้ขุนเขา!"
"เพื่อนมึง แต่มึงมั่นหน้ากูเกลียดขี้หน้าโอเคนะ" ขุนเขาว่าพลางยื่นเสื้อสูทไปชี้หน้าและดึงกลับมาพาดไหล่ออกจากห้องกวินท์ไป บ่นพึมพำแทบตลอดทางเดินเพราะเกลียดความฟอร์มจัดไม่เข้าท่าของมัน
"คอยดู! กูจะขำให้ปอดโยกเลย"
กวินท์ยืนหัวฟัดหัวเหวี่ยงเปิดกางเกงดูลูกรักที่นอนสงบนิ่งเหมือนตายแล้วตายเลยไม่ฟื้นอีกเลยตั้งแต่ช่วงเช้าด้วยความรู้สึกวิตกกังวล
"ถ้าพาผัวมาจริง กูต้องเอาหน้าไปไว้ไหน ?"
"หรือควรหาคู่หมั้นเผื่อไว้จริง ๆ ไม่เอาน่าไม่ชอบ!" เขาว่าและเดินไปมาจนแทบทั่วทั้งห้องคิดไม่ตกกับสิ่งที่ไอ้ขุนเขาพูด รวมไปถึงท่าทีของเธอ ทุกอย่างที่ยังเหมือนเดิม แต่ที่เปลี่ยนคงเป็นการแสดงออกล่ะมั้ง..
"อย่าเก็บมาคิดดิวะ!" เขาสะบัดหัวไล่ความคิด ไล่ภาพร่างเล็กตอนขึ้นขย่มออกจากในหัว เหมือนหลอกหลอนไอ้ขุนเขาส่งภาพเธอวันที่ไปเลานจ์ด้วยกันมาให้ดู
"ไอ้เชี้ย! จะให้กูกลับไปง้อให้ได้เลยหรอ บอกแล้วไงนัททำกูเจ็บทำกูเจ็บ!!" เสียงเข้มตวาดใส่โทรศัพท์เสียงดัง โยนทิ้งลงบนโซฟาและเมื่อเห็นหน้าจอขึ้นคำว่าลบ เขาจึงรีบเดินไปหยิบมากดออกแทนกดลบ..
