บทที่ 3 CHAPTER 2 ไม่อยากเป็นอดีต
CHAPTER 2 ไม่อยากเป็นอดีต
ปัจจุบัน
ณ บริษัทชื่อดังแห่งหนึ่ง ขึ้นชื่อเรื่องการตกลงทำสัญญา โดยมีผู้เชี่ยวชาญด้านการโน้มน้าวใจโดยเฉพาะ
"ไอ้วิน มึงว่าอีกบริษัทที่มาจากสิงคโปร์จะเป็นยังไงวะ กูนึกไม่ออกเลยนะ ถ้าเป็นผู้ชายคงต้องหล่อมากแน่ ๆ แต่ถ้าเป็นผู้หญิง.."
"ถ้าเป็นผู้หญิงแล้วมึงจะยอมถอยว่างั้น ? กูไม่สน ผู้หญิงกูก็ชนช่างแม่ง" กวินท์ตอบกลับเสียงเรียบเดินล้วงกระเป๋ากางเกงตรงไปยืนรอลิฟต์พร้อมขุนเขาและผู้ติดตามของเขาและมัน
"มึงก็พูดไป หยาบคาย"
"อย่าพูดมาก" เอ็ดคนด้านข้างที่เย้าแหย่ไม่หยุดหย่อน
ภายในห้องที่มีการเตรียมพร้อมมาพอสมควร..
"สวัสดีค่ะ เชิญนั่งเตรียมเอกสารก่อนได้เลยนะคะ อีกประมาณสิบห้านาทีประธานจะเข้ามาค่ะ" เลขาสาวของบริษัทชื่อดังเอ่ยบอกด้วยท่าทางเป็นมิตร
ทว่าสายตาเขากลับไม่ได้จดจ้องที่เธอ แต่เป็นคนด้านในต่างหาก..
ภาพเธอในวันวานย้อนกลับเข้ามาฉายซ้ำ เพียงแค่ไม่ใช่เหตุการณ์เดิม สถานที่เดิม..
"สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จ..." นันท์นภัสพนมมือไหว้อีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นคนสองคน ที่หยุดยืนข้างกันมองมาที่เธอ..
"น..นัท นัทหรอ ?" ขุนเขาเอ่ยเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยความสนิทสนม เดินตรงเข้าไปดูร่างเล็กในตอนนี้ที่ดูโตขึ้นกว่าเมื่อสามปีก่อนมาก
"อืม.." เธอพยักหน้ารับขุนเขา ก่อนจะรีบหันไปจัดเอกสารและเตรียมพรีเซนต์ต่อโดยไม่ได้ทักทายอีกคน เพราะรู้ว่ายังไงเขาก็ไม่มีทางพูดคุยอะไรกับเธอ
ตอนนี้อาจจะเกลียดกันไปแล้วก็เป็นได้..
"มึงเข้ามาเตรียมตัวให้พร้อม กูจะออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ด้านนอกรอ" กวินท์เอ่ยบอกผู้ติดตามทั้งสอง หมุนตัวหันหลังกลับทางเดิม เดินเลี่ยงไปยังที่ลับตามองความเขียวขจีด้านนอกอย่างคิดไม่ตก
ภายในใจเต้นระส่ำไม่เป็นท่ากับการได้กลับมาเจอกันอีกครั้งในรอบสามปี เจอกันในแบบที่เขาไม่ได้เตรียมตัว เตรียมใจ..
"ไอ้วิน ถึงเวลาแล้ว" ขุนเขาเดินออกมาตาม ตบไหล่ปลอบให้ใจเย็นลง เพื่อที่จะได้เข้าไปคุยงานให้แล้วเสร็จ..
ทุกอย่างเป็นเหมือนที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด บริษัทชื่อดังแห่งนี้ไม่ได้อยากร่วมงานกับเครือใดเครือหนึ่งแต่ต้องการให้ทั้งสองเครือทำงานร่วมกัน โดยอยากให้ไทยคือฝั่งเขาทำงานร่วมกับทางสิงคโปร์ ฝั่งของเธอ..
'ลำบากใจนะ แต่แค้นใจมากกว่า..'
"ไหน ๆ เราก็จะได้ทำงานร่วมกันแล้ว ผมขอถือโอกาสนี้เชิญทั้งสองฝ่ายไปร่วมดื่ม ทานมื้อค่ำเพื่อทำความรู้จัก..สนิทสนมด้วยกันเลยนะครับ มีรถบริษัทมาจอดรอรับด้านล่างแล้ว คงไม่เป็นการละลาบละล้วงมากจนเกินไปใช่ไหมครับ" ประธานวีพูดขึ้นท่ามกลางสถานการณ์อึดอัด คล้ายว่ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกด้วยรอยยิ้ม
เขาในฐานะที่มีอายุมากกว่าทุกคนในห้อง ผ่านประสบการณ์มามากกว่า ย่อมรู้วิธีการผูกมิตรในแบบที่ควรจะทำกันในแวดวงนี้..
"ไม่มีปัญหาหรอกครับ ทางผมมีรถอยู่แล้ว คุณวีส่งโลเคชั่นให้ผมได้เลยครับ"
"เป็นคำตอบที่ทำให้ผมยิ้มออกเลยนะครับเนี่ย.." ประธานวีระบายยิ้มให้ฝั่งไทยและหันไปสบตาอีกฝ่าย
"คุณนัทไปด้วยกันนะครับ รถผมเลยก็ได้"
"ถ้าแบบนั้น นัทขอรบกวนติดรถไปด้วยนะคะ พอดีนัทไม่ได้เตรียมการอะไรไว้เลยค่ะ"
"อ้อ ใช่..ผมลืมไปเลย คุณเพิ่งบินมาถึงนี่ มีที่พักหรือยัง ผมพอมีโรงแรมแนะนำอยู่บ้างครับ"
"เดี๋ยวทานอาหารเสร็จค่อยคุยกันก็ได้ค่ะ ไปเลยหรือเปล่าคะ นัทขอเวลาเก็บของแป๊บหนึ่งนะคะ" เธอหันไปยิ้มให้ประธานวีและรีบเก็บของให้เข้าที่เข้าทาง โดยไม่ได้หันไปสบตาอีกฝ่ายที่นั่งมองด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
"ขอ..โลเคชั่นให้ผม ด้วยนะครับ ผมจะไปรอ" กวินท์พูดซ้ำขึ้นมา ก่อนจะขอตัวออกไปด้านนอกก่อน
"เสียอาการเลยหรอมึง.." ขุนเขารีบตามลงมาก่อนจะแซวไอ้ตัวดีด้านข้างด้วยรอยยิ้มมุมปาก หรี่ตามองมันที่เอาแต่สูบบุหรี่พ่นควันขาวโขมงไม่เกรงใจใคร
"ก็แค่ อึดอัดหายใจไม่ออก"
"แต่บินมาคนเดียวเลย เก่งฉิบ..ไม่มีผู้ติดตามไม่มีเลขา คงเหนื่อยน่าดู"
"มึงอยากไปทำงานด้วยไหมล่ะ จะไปกูก็ไม่ว่านะ"
"อย่าประชดขอร้อง"
"หึหึ.." เขาแค่นหัวเราะในลำคอ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูโลเคชั่นก่อนจะส่งให้ผู้ติดตาม
"อยู่ที่นี่หนึ่งคน อีกคนขึ้นไปกับคุณนัท กูไม่อยากให้มารยาหญิงมาทำให้การเงินสั่นคลอน" กวินท์พูดเสียงเรียบหันมองผู้ติดตามนิ่ง ก่อนจะทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นและกลับเข้าไปนั่งประจำที่ของตัวเองพร้อมคิ้วที่ขมวดมุ่น
"ฟอร์มจัด เป็นห่วงก็พูดมาเหอะส้นตีนคงไม่ได้ติดคออยู่หรอกมั้ง"
"ทำไมกูต้องเป็นห่วงคนที่ทำให้ชีวิตกูเขว ?"
"แล้วทำไมมึงต้องหงุดหงิด มึงรู้ตัวไหม มึงกำลังเป็นกวินท์แบบวันนั้นที่รู้ว่านัททิ้งเลยนะ"
"เมื่อเช้ามึงกินอะไรมา"
"ไม่ต้องด่ากูปากหมา กูแค่พูดไม่เข้าหูมึง แต่มันคือความจริง" ขุนเขาพูดพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาซูมดูรูปนัทที่เขาแอบถ่าย
"กูว่า..คงทำงานหนักแน่ ๆ หน้าตาดูเหนื่อยยังไงไม่รู้"
"รู้ดีเหมือนผัวเขาเลยนะ"
"อดีตเพื่อนผัว พูดแบบนี้เข้าหูไหม ?"
"ไม่.." ไม่เข้าหูเลย เพราะเขาไม่อยากเป็นอดีต เขาอยากเป็นเวรกรรมที่ตามสนองเธอให้รู้สึกเจ็บเหมือนเขาในวันวานมากกว่า
