บทที่ 4 CHAPTER 3 คนไม่ซื่อสัตย์
CHAPTER 3 คนไม่ซื่อสัตย์
เลานจ์ & บาร์
"เป็นยังไงบ้างครับ พอจะน่าดื่มน่านั่งบ้างไหม ผมเลือกสถานที่ถูกใจคุณนัทหรือเปล่าครับ"
"จริง ๆ ถ้าอยากไปเลานจ์เลยนัทก็ไม่มีปัญหาค่ะ มาก้ำกึ่งแบบนี้ก็เกร็งนิดหน่อย" นัทพยักหน้ายิ้มให้อย่างเกรงใจ พวกเขาเป็นผู้ชายกันเกือบทั้งหมด คงไม่แปลกถ้าอยากผูกมิตรกันด้วยเรื่องเหล่านี้
"ผมไม่อยากให้คุณนัทอึดอัดครับ อีกอย่างฝั่งคุณกวินท์เขาเตรียมสาว ๆ มาเองแล้วครับ คุณนัทอยากให้ใครมาดูแลเป็นพิเศษไหมครับ"
"ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ นัทขอแค่นั่งดื่มนั่งคุยก็พอ"
"แบบนี้คุณจะเหงาเอานะ เพราะผมก็มีของผมแล้ว"
"ร..หรอคะ แบบนั้นขอเพื่อนคุยสักคนก็ได้ค่ะ" นัทพยักหน้ารับอย่างฝืน ๆ ในใจไม่อยากให้ผู้ชายคนอื่นมาแตะเนื้อต้องตัวหรือต้องมาลูบคลำ แบบนั้นเธอไม่โอเค
"ผมว่า..ผมมาไวแล้วนะ พวกคุณมาไวกว่าอีก" กวินท์เดินโอบเอวหญิงสาวหน้าตาดีเดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้ม หันไปสบตาคนรักเก่าด้วยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะกดปลายจมูกลงที่ไหล่คนด้านข้างแผ่วเบา
"ผมเป็นคนชวนก็ต้องมาถึงก่อนถูกแล้วครับ" ประธานวีพูดพลางคลี่ยิ้มมองหญิงสาวของตัวเองและชี้นิ้วให้ชายหนุ่มหน้าตาดีถึงห้าคนมาหยุดยืนตรงหน้าคุณนัท
"เลือกเลยครับ ผมคัดให้แล้ว"
"ขอบคุณค่ะ" เธอพยักหน้ารับ หันไปมองทั้งห้าคนด้วยสายตาว่างเปล่าชี้ไปที่เลขสาม เอ่ยเรียกชื่อแผ่นดินทำให้เขาก้าวมาด้านหน้าหนึ่งก้าว และพูดขอบคุณเธอ
"แผ่นดินครับ แผ่นดินที่พี่เลือก"
"อ..อืม ตามสบายเลยนะ" พยักหน้าให้แผ่นดินที่เดินมานั่งเบียดเธอด้วยรอยยิ้มแห้ง ดึงเสื้อสูทที่ใส่อยู่คลุมให้มิดชิดเพราะไม่อยากให้เนื้อส่วนไหนโผล่ออกไปล่อสายตาผู้ชายในโต๊ะ
ประธานวีขยับไปนั่งโซฟาตัวยาวโดยมีหญิงสาวบริการเหล้า อาหารจนถึงปาก..
เหมือนอย่างคนตรงข้ามที่นั่งจิบเหล้านิ่งไม่พูดไม่จาแต่โอบเอวคนด้านข้างไว้ไม่ยอมปล่อย..
"เป็นไงมาไง ที่นู่นดีไหม" ขุนเขาเลือกทักทายนัทที่ถือว่าเป็นเพื่อนสนิทด้วยรอยยิ้ม ทำเธอที่นั่งเงียบหันมาตอบกลับ
"ก็ดีนะ ดีแหละ เป็นไงบ้างสบายดีนะ"
"ดีเลย เติบโตไวไปได้สวย"
"ยินดีด้วยนะขุนเขา"
"แต่ถ้าเธออยู่ ฉันว่าเธอช่วยได้มากกว่านี้อีกนะ มีหลายอย่างที่เราต้องจ้างแต่ถ้ามีเธอคงกินเต็มเม็ด" ขุนเขาพูดด้วยรอยยิ้ม ยื่นแก้วไปชวนนัทชน
"พูดเกินไป บางสิ่งบางอย่างจ้างผู้เชี่ยวชาญก็ถูกแล้ว"
"ไม่หรอก คิดแบบไหนก็พูดแบบนั้น"
"มึงอยากได้คนที่ไม่ซื่อสัตย์เข้ามาอยู่ในบริษัทหรอวะ คิดผิดคิดใหม่นะ คนประเภทนี้น่ากลัว" กวินท์เชิดหน้าพูดขึ้นไม่เกรงใจคนตรงข้าม และไม่ได้เกรงใจประธานวีเนื่องจากเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังมัวเมาอยู่กับแม่โคนมบนตัก
"..." คำพูดของกวินท์ทำให้เธอชะงัก เงียบแทนการตอบกลับขุนเขา โดยหันไปสบตาเขานิ่ง ๆ ด้วยที่รู้แล้วว่าคราวนี้กวินท์เห็นเธอเป็นคนอื่น ไม่ได้อาลัยอาวรณ์อีกต่อไปแล้ว
"พี่ดื่มกับผมไหม ผมมีเมนูแนะนำนะ" แผ่นดินที่เห็นสถานการณ์ตึงเครียด จึงเอ่ยชวนคนข้างกายดื่ม
"อืม เอามาสิ แต่อย่าแรงมากนะ ยังไม่ได้จองห้องพักเลย"
"ให้ผมไปจองเป็นเพื่อนไหม โรงแรมที่นี่ไม่มีผี ผมนอนบ่อย"
"ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพี่ออกไปดูด้านหน้าเอง"
"ให้ผมแนะนำเถอะ ผมทำงานที่นี่มานานแล้วนะ"
"แบบนั้นก็ได้..ฝากด้วยนะ" นัทระบายยิ้มมองคนด้านข้าง ที่อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้พูดกระแทกแดกดันให้เธออึดอัดใจจนหายใจไม่ออก
"น้อง ๆ ไม่ต้องเดี๋ยวพี่พาเพื่อนพี่ไปเอง" ขุนเขารีบดันตัวเองลุกขึ้นไปยืนขวางคนสองคน มองนัทและคว้าไปที่แขนเรียวลากให้เดินออกมาด้วยกันแทนการปล่อยเธอไปกับเด็กในเลานจ์
"อะไรขุนเขา นายเป็นอะไร"
"ไว้ใจขนาดนั้นเลยหรือไง เกิดมันขึ้นไปทำไม่ดีไม่ร้ายเธอไม่กลัวเลยหรอ กลัวหน่อยก็ได้"
"จะทำอะไรได้ ความปลอดภัยสูงอยู่แล้ว"
"คิดน้อยไปแหละ แล้วทำไมสามีเธอไม่ตามมา"
"..." เธอหันไปสบตาขุนเขานิ่ง ก่อนจะถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ส่ายหน้าแทนคำตอบด้วยที่ว่าพอจะรู้อยู่แล้ว ว่ายังไงพวกเขาก็ต้องรู้เรื่องที่เธอแต่งงาน
"มีอะไรคุยกันได้นะ ไอ้วินมันก็โกรธแหละ"
"โกรธนั่นแหละถูกแล้ว ใครไม่โกรธก็คงต้องบวชเป็นพระ"
"ทำอะไรไม่ปรึกษาใครเลย เธอนี่นะ" ขุนเขาเอ่ยเชิงตำหนิเพื่อนสาว แล้วก็เล็งเห็นแววตาที่เศร้าลงของเธอ เขาจึงได้ชวนเปลี่ยนเรื่องคุยแทน
"จริง ๆ ด้านบนนี้มีห้องที่จองไว้สองห้องนะ ห้องฉันกับห้องไอ้วิน เธอจะนอนห้องฉันก็ได้ เดี๋ยวฉันไปขอเกาะเตียงมันนอนเอง"
"ไม่เป็นไร จองใหม่ดีกว่าไม่อยากรบกวนให้ต้องเป็นขี้ปากใคร"
"มันก็ปากแบบนี้แหละน่า.."
"นั่นแหละ ยิ่งไม่อยากฟัง"
"..ตามใจแล้วกัน" ขุนเขาพยักหน้าเข้าใจเดินไปตามทางเพื่อพาคนข้างกายไปจองห้องพัก ทว่าระหว่างที่เดิน เหมือนพนักงานจะมองไม่เห็น ทำแก้วเหล้าที่วางบนถาดเฉี่ยวชนเข้ากับนัท..
"ข..ขอโทษค่ะ" พนักงานเสิร์ฟเงยหน้าสบตารีบหันไปวางถาดและหยิบทิชชูมาช่วยซับเสื้อสูทที่เหล้าหกใส่ให้
"ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่ที่นี่พอมีที่ซักแห้งให้ไหมคะ ฉันกำลังจะจองห้องพักที่นี่พอดี.."
"ด..เดี๋ยวดิฉันจัดการให้นะคะ" พนักงานพยักหน้ารับ รับเสื้อสูทจากคนตรงหน้ามาไว้ในมือ และขอเบอร์ติดต่อเผื่อไว้
