บทที่ 5 CHAPTER 4 ฉันไม่ข่มขืนเธอหรอก
CHAPTER 4 ฉันไม่ข่มขืนเธอหรอก
"เอาเสื้อตัวอื่นมาไหม ?"
"ไม่มีหรอก กะว่าจะส่งซักแห้งแหละ แล้วก็ไปซื้อใหม่ ดีนะที่ไม่ได้จองบินกลับเลย.."
"เอาสูทฉันไปคลุมก่อน ล่อเสื้อล่อตะเข้"
"เกินไปนะ ไม่ได้ขนาดนั้นสักหน่อย"
"เธอบอกไม่ขนาดนั้น แต่ฉันในฐานะที่เป็นผู้ชาย บอกเลย มองคอแทบหัก"
"เกินไปแล้วแหละ" นัทหรี่ตามองเพื่อนชายด้วยรอยยิ้ม แล้วก็ต้องผิดหวังเมื่อห้องพักที่เธออยากจองเต็มหมดแล้ว ขุนเขาจึงเสนอให้กลับไปที่โต๊ะเพื่อที่จะยกห้องเขาให้เธอพัก
"..." กวินท์ช้อนตามองคนสองคนนิ่ง หรี่ตามองไอ้ขุนเขาที่เดินกลับมาไร้เสื้อสูทต่างจากอีกคนที่มีเสื้อของมันคลุมไหล่อยู่ ทำคิ้วเข้มขมวดกระตุกรัว
"พนักงานเดินมาชนนัท เสื้อสูทเปียกแล้วก็เหม็นเหล้า กูเลยให้ยืมเสื้อ"
"สุภาพบุรุษเหลือเกิน!" เขาตอบน้ำเสียงกึ่งประชด
"ก็พอตัว.." ขุนเขาไหวไหล่ทิ้งตัวลงนั่งโอบไหล่หญิงสาวที่ตอนนี้ไปนั่งบีบนวดให้กวินท์
"ขอบคุณนะขุนเขา เอาคืนแล้วกันฉันไม่อยากมีปัญหา" นัทพูดด้วยรอยยิ้ม ขยับตัวเล็กน้อยถอดเสื้อสูทยื่นไปคืนเจ้าของ ชุดเดรสเกาะอกสีดำที่เธอสวมใส่ ทำผู้ชายทั้งโต๊ะหันมองเป็นทางเดียวกัน
ด้วยที่ว่าสีผิวและสีผ้าที่ตัดกันมากจนเกินไป..คงเด่นจน..
"พี่..ผมมีเสื้อนะ แต่เป็นเสื้อยืดพี่อยากคลุมไหม ถ้าอยากผมจะไปหยิบให้"
"ขอบคุณนะแผ่นดิน ไม่เป็นไรหรอกอีกเดี๋ยวก็กลับแล้ว"
"แต่.."
"ใคร ๆ เขาก็ใส่กันไม่เป็นไรหรอก" เธอพยักหน้าให้คนด้านข้างรับรู้ว่าเธอนั้นโอเคไม่ได้มีปัญหาอะไรกับชุดที่สวมใส่อยู่ตอนนี้ เพียงแค่รู้สึกหวิวที่ช่วงไหล่ไปบ้าง
"ประธานวีขอตัวขึ้นข้างบนก่อนแล้ว จะกลับเลยก็ไม่ว่า" กวินท์พูดเสียงเข้มทำทั้งสองคนตรงหน้าหันมาสบตา
"ถ้าแบบนั้น ขอตัวกลับก่อนนะคะ" เธอไม่รอช้าให้เขาเอ่ยปากไล่ซ้ำ
"กลับก่อนนะ" นัทหันไปเอ่ยบอกแผ่นดิน ก่อนจะรีบคว้าโทรศัพท์มือถือเดินออกไปยังด้านหน้าที่เป็นโถงทางเดิน ระหว่างทางลูบแขนและไหล่ไปด้วยเพราะอุณหภูมิค่อนข้างเย็น
พรึบ!
เสื้อสูทสีดำพร้อมกลิ่นหอมที่คุ้นเคยวางพาดลงบนไหล่มน มือซ้ายยกขึ้นมาแตะที่ปลายคางแผ่วเบา คล้ายว่าอยากให้หันไป..
"พักที่ไหน" น้ำเสียงคุ้นเคยเอ่ยถามขึ้น
"..." เธอเลือกขยับตัวออกจากเสื้อสูทที่ยังคลุมไหล่เขาอยู่ออก เพราะไม่อยากให้ใครคนอื่นมองไม่ดี และที่สำคัญเธอเองก็แต่งงานมีสามีแล้ว
"รังเกียจอะไรขนาดนั้น"
"เปล่า แค่ดูไม่ดี"
"แล้วแต่งตัวแบบนี้ ในสถานที่แบบนี้ ? ถ้าไม่รู้จักคงคิดว่าเธอคือเด็กเลานจ์นะเนี่ย"
"จะคิดอะไรก็แล้วแต่เถอะ ขอตัว"
"เดี๋ยว! ที่นอนก็ไม่มี เสื้อผ้าให้ใส่ก็ไม่มี จะไปไหน ?"
"ออกไปหาเดี๋ยวก็เจอ" เธอไม่กล้าพูดคำว่าเป็นห่วงกับคนแบบเขา เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบจนเธอรับไม่ได้
"เดี๋ยวไปส่ง"
"ไม่เป็นไร ขอบคุณ"
"อย่าทำห่างเหินไปหน่อยเลย ของเคย ๆ"
"มันไม่สมควรต่างหาก"
"ใช่สิ เธอแต่งงานมีผัวใหม่ไปแล้วนี่เนอะ"
"..." คำพูดของเขาทำเธอกลอกตามองบน คงไม่ได้เข้าข้างตัวเองเกินไปใช่ไหมที่คิดว่าเขากำลังประชดกันด้วยคำพูด ?
"ไปเถอะ ฉันไม่ข่มขืนเธอหรอก"
"นั่นแหละสิ่งที่กลัว"
"นิดเดียวก็ไม่ได้หรือไง ตั้งแต่เลิกกันไปยังไม่เคยเจอใครเด็ดเท่าเธอเลยนะ" เขาว่าพลางโอบเอวเล็กคอดเข้ามาประชิดตัว กึ่งดันกึ่งผลักให้เดินนำหน้าไปยังรถคันหรูของตัวเอง
ดันนัทเข้าในที่นั่งฝั่งคนขับก่อนจะดันตัวเองเข้าไป ทำเธอคลานเข่าหนีไปที่นั่งข้าง บั้นท้ายงอนงามภายใต้กระโปรงสีดำทำเขาอดแค่นหัวเราะไม่ได้ มือหนาแบออกฟาดไปที่บั้นท้ายงอนหนึ่งครั้งเสียงดัง เพียะ!
"ว..วิน!" เธอเรียกชื่อเขาเสียงหลง
เราไม่ได้สนิทกันถึงขั้นนั้นแล้ว เขาไม่ควรทำแบบนี้
วงแขนแข็งแรงสอดเข้าไปโอบเอวเล็กที่กำลังจะก้าวข้ามเกียร์ไปนั่งข้างคนขับ ทว่ากระโปรงที่รัดแน่นของเธอทำให้ไม่สามารถก้าวคราวเดียวพ้น จึงมีช่องว่างให้เขาประชิดตัวเธอได้
ร่างเล็กตัวปลิวกลับมานั่งบนตัก..
"อย่าทำแบบนี้.."
"จะทำ.."
"วิน!" เธอขึ้นเสียงใส่เขาที่กำลังจะเอาแต่ใจตัวเองโดยไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่น
"บอกแล้วไง อย่ากลับมา.."
"มีงานต้องทำ"
"งานของเธอพลาดแล้วแหละ พลาดที่มาเจอผัวเก่าแบบฉัน"
"เกินไปไหมวิน" เธอหันไปมองเขาในตอนนี้ที่กำลังมองทางข้างหน้า ทว่าริมฝีปากกลับกดจูบที่ไหล่มนของเธอค้างไว้ราวกับว่าเป็นเรื่องปกติ
"ทำไม ?"
"จูบคนอื่นแล้วมาจูบนัทต่อ ไม่รังเกียจตัวเองหรอ"
"กับคนอื่นแค่กดปลายจมูก ไม่ได้จูบ"
"เหมือน ๆ กัน"
"ไม่เหมือน เธอไม่เหมือนใคร.." เขาตอบน้ำเสียงอ่อนลง
จะให้เหมือนได้ยังไง เธอไม่เคยเหมือนใครและไม่เคยมีใครมาแทนที่เธอได้
