บทที่ 42 ขาอ่อน

“คนอย่างนายมันต่ำ! ได้ยินชัดพอหรือยัง” เธอแผดเสียงใส่ ทั้งยังพยายามบิดคางให้หลุดจากมือแกร่งที่บีบอยู่

“สาบานได้ ว่าฉันจะไม่มีวันให้คนอย่างนายเห็นขาอ่อนเด็ดขะ…“

จบประโยคนั้น มีอาได้ยินเสียงแค่นหัวเราะดังเหอะ! ก่อนที่เขาจะตวัดแขนข้างหนึ่งยันผนังข้างหัวเธอ จนเธอสะดุ้งเฮือก

ลมหายใจร้อนผ่าวแนบชิดติดใบหน้...