บทที่ 83 แฟนเก่า(ไม่)เอาคืน 14

ช่วงบ่ายของวันถัดมา โรงอาหารกลางของมหา’ ลัยแน่นขนัดจนแทบไม่มีที่ให้แม้แต่ยืนเหม่อ

ฉันกับน้ำขิงและเอิงเอยเบียดตัวฝ่าฝูงคนมาวางถาดข้าวลงบนโต๊ะเล็ก ๆ ตรงมุมเสาได้พอดี ขอบคุณสวรรค์ที่ยังพอมีพื้นที่ให้คนหิวจัดอย่างกลุ่มของพวกฉันได้แทรกนั่ง

“เหนื่อยเว้ย วันนี้เรียนกี่ชั่วโมงแล้วเนี่ย” เอิงเอยบ่นพร้อมแกะช้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ