บทที่ 10 พิษรักพญามาร EP9

กันติชาตกตะลึงกับห้องของนายแบบหนุ่มไม่น้อย ห้องขนาดใหญ่ราวๆ เท่ากับ 3 ห้องมารวมกัน ถูกออกแบบไว้อย่างลงตัว แบ่งแยกเป็นสัดส่วนชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นห้องนั่งเล่นขนาดพอเหมาะไม่เล็กและใหญ่จนเกินไป ออกแบบและตกแต่งด้วยดีไซน์โมเดิร์น ห้องทั้งห้องเป็นสีขาวสะอาดตา ตัดกับชุดเฟอร์นิเจอร์หรูหราสีดำเสียเป็นส่วนใหญ่

ตู้หนังสือสีเทาขนาดใหญ่ ซึ่งบิลต์อินติดกับผนังห้อง อยู่ถัดออกมาจากชั้นวางโทรทัศน์สีหกสิบนิ้ว ภายในตู้นั้นเต็มไปด้วยหนังสือหลากหลายภาษาที่เจ้าของห้องถือเป็นมุมโปรดปรานเป็นที่สุด และถัดออกมาก็จะเป็นตู้สำหรับเก็บแผ่นดีวีดี ที่แยกจำแนกประเภทเอาไว้เสียเป็นหมวดหมู่ เหมาะแก่การค้นหาแบบเร่งรีบเป็นที่สุด ส่วนอีกฝั่งของตู้หนังสือก็จะเป็นโต๊ะคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ ที่มีไว้สำหรับทำงานในช่วงค่ำคืนที่ยังสะสางงานไม่เสร็จตามกำหนด

ชุดโซฟาตัวสวยสีขาวสะอาดตาทำให้กันติชาอดที่จะทึ่งและชื่นชมในการตกแต่งห้องของอีกฝ่ายไม่ได้ ก่อนจะตั้งสติเมื่อรู้สึกว่าตัวเองคิดเลยเถิดไปไกล และดูเหมือนว่าตอนนี้เธอกำลังตกเป็นเป้าสายตาของนายแบบหนุ่ม ที่เข้ามาถึงก็ยอบตัวลงนั่งที่โซฟาสวยหรูนำเข้าจากอิตาลี

“นั่งสิ” คำเชิญสั้นๆ ถูกส่งไปให้เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น

“ค่ะ” ตอบรับสั้นๆ เช่นกัน แล้วจึงค่อยๆ ยอบตัวลงนั่งที่โซฟาตัวเล็ก ที่สามารถนั่งได้เพียงคนเดียวเท่านั้น ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากอีกฝ่ายเท่าใดนัก ทั้งยังจัดแจงเอาเครื่องบันทึกเสียงออกมาเตรียมตั้งท่าจะกดอัดในระหว่างที่เริ่มสัมภาษณ์ โทรศัพท์มือถือหรือก็เอาออกมากดเข้าไปที่แอพพลิเคชั่นสำหรับบันทึกเสียงอีกด้วยเช่นกัน

โทมัสจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า ไล่สายตาลงมาเรื่อยๆ ผ่านทรวงสล้างที่อวบใหญ่ดันเสื้อตัวสวยออกมาให้รู้ว่าภายใต้เสื้อนั้น มันมีขนาดมหึมาไม่สมส่วนกับร่างกายมากแค่ไหน เลื่อนลงมาจนถึงเอวคอดกิ่วและสะโพกกลมกลึงที่คงจะพลิ้วไหวไม่น้อยถ้าได้ขับเคลื่อนอยู่บนตัวของเขา ยิ่งมองก็ยิ่งอยากจะสัมผัส อยากลิ้มรสว่าเนื้อนวลนั้นจะหวานละมุนลิ้นมากแค่ไหน

เรือนกายกำยำนั่งพิงพนักโซฟาด้วยท่วงท่าสบายๆ ท่อนขาเรียวไขว่ห้างตามสไตล์นายแบบหนุ่มยามทอดอารมณ์ไม่ต้องเก๊กหล่อแสนดีต่อหน้าใครๆ

“เรามาเริ่มสัมภาษณ์กันเลยนะคะคุณโทมัส” เมื่อเตรียมทุกอย่างเสร็จแล้ว ก็รีบบอกเจ้าของห้องทันที เพราะกันติชาไม่ค่อยจะสะดวกใจเท่าไหร่นัก กับการต้องอยู่ภายในห้องเพียงลำพังกับนายแบบหนุ่มจอมเจ้าเล่ห์

“แล้วใครบอกว่าฉันจะให้สัมภาษณ์วันนี้ล่ะ”

กันติชาเงยใบหน้าขึ้นมามองเจ้าของห้องด้วยความงงกับสิ่งที่อีกฝ่ายพูดขึ้นมา ไม่ให้สัมภาษณ์แล้วจะให้เธอตามมาที่ห้องทำไมกัน

“คุณหมายความว่ายังไง”

“ก็อย่างที่พูดฉันไม่ได้บอกเธอเสียหน่อยว่าจะให้สัมภาษณ์ในวันนี้ เราต้องคุยกันก่อนเรื่องข้อตกลง แล้วจากนั้นฉันจะยอมให้สัมภาษณ์กับเธอเป็นกรณีพิเศษอย่างที่ต้องการ”

“ถ้าคุณยังไม่ให้สัมภาษณ์ฉันก็ขอตัว”

กันติชาเก็บสัมภาระของตัวเองที่อยู่บนโต๊ะทันที เธอจะไม่อยู่ในห้องนี้ตามลำพังกับชายหนุ่มเป็นแน่ถ้าไม่ได้สัมภาษณ์ ชื่อเสียงเรื่องลวนลามผู้หญิง แม้จะไม่ค่อยได้ยินนักเพราะอีกฝ่ายเลือกที่จะหลับนอนแต่กับพวกนางแบบด้วยกัน ที่ไม่ได้อยากให้มีข่าวเสียๆ หายๆ เกิดขึ้น

โทมัสจ้องมองการกระทำของนักข่าวสาวด้วยรอยยิ้มเยาะ เรื่องอะไรเขาจะให้อีกฝ่ายจากไปง่ายๆ โดยที่เขาไม่ได้ทำอะไร คิดเช่นนั้นคนตัวโตก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มกายลงไปทั้งใช้ท่อนแขนทั้งสองข้างกักขังคนตัวเล็กเอาไว้ เพื่อบ่งบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่า ถ้าเขาไม่อนุญาตก็ไม่มีสิทธิ์ไปไหนง่ายๆ

“คะ...คุณจะทำอะไร”

กันติชาตกใจไม่น้อยที่อยู่ๆ นายแบบหนุ่มก็โน้มตัวลงมาใกล้ในระยะประชิดแบบนี้ ลมหายใจถูกกลั้นโดยอัตโนมัติ ร่างกายไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ราวกับถูกสาปให้เป็นรูปปั้น หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกจนแทบจะทะลุออกมาจากทรวงอก เม็ดเหงื่อเริ่มผุดออกมาจากผิวหนังราวกับว่าคนร้อนจัด ทั้งๆ ที่อุณหภูมิในห้องนี้แทบจะเรียกว่าเย็นยะเยือกเลยก็ว่าได้

“เราต้องตกลงกัน” เอ่ยตอบเสียงทุ้มนุ่มชิดริมใบหูของอีกฝ่าย กลิ่นกายหอมๆ โชยเข้าจมูกจนต้องสูดดมเสียให้เต็มปอด

“ฉันไม่มีอะไรที่จะต้องตกลงกับคุณ ในเมื่อคุณไม่ให้สัมภาษณ์ฉันก็จะกลับ” ตอบกลับน้ำเสียงค่อนข้างสั่น ใช่จะไม่ให้มันสั่นได้อย่างไร ในเมื่อตอนนี้เธอกำลังกลัวชายหนุ่มจนแทบจะควบคุมไม่ได้

“ฉันจะให้เวลาเธอคิดสองวิ ถ้าไม่ทำข้อตกลง ก็อย่าหวังว่าชาตินี้จะได้สัมภาษณ์คนอย่างโทมัสอีก” ขู่ออกไปเพราะรู้ว่ายังไงอีกฝ่ายก็จะไม่ยอมพลาดโอกาสงามๆ เช่นนี้เป็นแน่

“ตกลงค่ะ ฉันจะยอมฟังข้อตกลงของคุณ” รีบตอบโดยไม่ต้องให้อีกฝ่ายได้จับเวลา เพราะเธอรู้ว่าอีกฝ่ายพูดจริงถ้าไม่ยอมให้สัมภาษณ์ ต่อให้ขอร้องหรืออ้อนวอนมากแค่ไหน อีกฝ่ายก็จะไม่ยอมให้สัมภาษณ์ง่ายๆ

“เธอฉลาด” จรดปลายจมูกลงบนพวงแก้มอิ่มทันทีที่พูดเสร็จ

“คุณทำบ้าอะไร” ตกใจไม่น้อยที่อีกฝ่ายล่วงเกินเธอแบบนี้ ไม่เคยมีใครหน้าไหนกล้าทำเช่นนี้กับเธอมาก่อน โกรธจนเลือดขึ้นหน้า ต่อให้เธอต้องการสัมภาษณ์นายแบบหนุ่มมากแค่ไหน แต่ก็ไม่มีสิทธิ์มาล่วงเกินเธอราวกับผู้หญิงไม่มีค่าแบบนี้

"ก็ทำอย่างที่ใจต้องการยังไงล่ะ” ตอบอย่างไม่ยี่หระ และไม่คิดว่าการกระทำของเขาจะเป็นเรื่องผิดหรือว่าไม่ถูกต้อง

“ทุเรศ คุณต้องการอะไรบอกมาเลย แล้วก็ให้สัมภาษณ์ฉันเสียที”