บทที่ 7 พิษรักพญามาร EP6

กันติชาพยายามหลบสายตาของนายแบบหนุ่ม ที่มองมาทำให้เธอรู้สึกขนในกายลุกซู่อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน มีแต่พิมพ์ประภาเท่านั้นที่กระดี๊กระด๊าคิดว่าชายหนุ่มมองมายังตนด้วยความหลงใหลและพิศวาส ทั้งพยายามสะกิดให้เพื่อนร่วมอาชีพอย่างเธอช่วยมอง ว่าเป็นจริงดังคำของตัวเองหรือไม่

“กันย์คุณโทมัสเขายิ้มให้ฉันใช่ไหม เธอเห็นอย่างฉันใช่ไหม”

“คงอย่างนั้นแหละจ้ะ” คนโดนเซ้าซี้ก็ตอบกลับไปอย่างนั้น เพราะเธอรู้ดีว่าคนที่นายแบบหนุ่มมองและยิ้มมาให้นั้น จะเป็นใครถ้าไม่ใช่เธอ พอเห็นสายตาและรอยยิ้มคำพูดประโยคนั้นก็ดังก้องอยู่ในหู จนแทบอยากจะยกมือขึ้นมาปิด

“คุณโทมัสต้องชอบเราแน่ๆ เลยกันย์ว่าไหม” คนหลงตัวเองยังไม่วายเอ่ยถามเพื่อนสาวข้างๆ ด้วยความภูมิใจ

“จ้ะ” ตอบสั้นๆ พร้อมกับก้มหน้าก้มตาเพราะไม่อยากสบตากับคนนิสัยไม่ดี ถ้าไม่ติดว่างานนี้เป็นงานวัดผลว่าจะอยู่หรือไป รับรองได้เธอจะไม่ตามตื๊ออีกฝ่ายแบบนี้แน่นอน

คำถามสามข้อถูกถามและตอบโดยนายแบบหนุ่มอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ามีเวลาจำกัดแค่ไม่กี่นาที นักข่าวบางคนถึงกับส่ายหน้า เพราะยังไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ ครั้นจะเอ่ยปากถามก็รู้ว่าไม่สมควรอย่างยิ่ง ถ้าจะทำผิดกฎของการสัมภาษณ์ในครั้งนี้

“เร็วจังเลย ยังฟังน้ำเสียงหล่อๆ ไม่สะใจเลย”

พิมพ์ประภาเอ่ยออกมาอย่างแสนเสียดาย นัยน์ตากลมโตเพราะคอนแทกเลนส์บิ๊กอายสีน้ำตาล อีกทั้งยังกรีดอายไลเนอร์สีดำเสียคมกริบ ราวกับเขียนมาเพื่อคอยจิกหนุ่มให้หลงกล ทั้งๆ ที่ตัวเองนั้นหรือก็มีคนรักเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว แถมยังเช่าห้องร่วมกันราวกับคู่สามีภรรยา แต่ก็ยังไม่วายส่งสายตาหรือว่าทอดสะพานให้กับผู้ชายคนอื่นๆ

เพราะสำหรับพิมพ์ประภาแล้วผู้ชายก็แค่คู่นอนช่วยให้คลายเหงา ตราบใดที่ยังไม่ได้ตกลงปลงใจแต่งงานกับใคร ก็ยังมีสิทธิ์คบกับคนอื่นได้ ข้อนี้คนที่อยากคบกับเธอแบบแฟน ต้องยอมรับให้ได้เพราะถ้าไม่คนอย่างพิมพ์ประภาก็ไม่เอา

“คุณโทมัสคะ ดิฉันมีคำถามที่จะสอบถามเพิ่มเติมค่ะ”  

กันติชายกมือขึ้นพร้อมกับเอ่ยถามนายแบบหนุ่มด้วยน้ำเสียงและวาจาฉะฉาน เล่นเอานักข่าวคนอื่นๆ จ้องมองมาที่หญิงสาวเป็นตาเดียว บ้างก็หัวเราะเยาะในความโง่ บ้างก็ส่งสายตาเตือนด้วยความสงสาร แต่ในตอนนี้คนตัวเล็กหาได้สนใจคนรอบข้างไม่ ในเมื่อคนที่เธอสนใจและเฝ้ารอคำตอบ กำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาอ่านยาก ว่ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

“คุณครับทางเราบอกไปแล้วอย่างไรล่ะครับ ว่าจะไม่มีคำถามนอกเหนือจากสามข้อเมื่อสักครู่” เลียมเอ่ยบอกนักข่าวสาวหน้าแฉล้มด้วยน้ำเสียงค่อนข้างสุภาพ เพราะถ้าเป็นนักข่าวผู้ชายคงเจอน้ำเสียงและสายตาที่ดุกว่านี้

“ดิฉันเข้าใจและทราบดีค่ะ แต่ในเมื่อดิฉันขอสัมภาษณ์คุณโทมัสมาหลายครั้งแล้ว แต่ไม่เคยได้รับความร่วมมือเลย ดิฉันจึงได้ขอสัมภาษณ์ตอนนี้และเดี๋ยวนี้” กันติชาเลือกจะมองไปที่คู่สนทนามากกว่านายแบบหนุ่ม ที่ตอนนี้คงจะจ้องเธอตาไม่กะพริบด้วยความโกรธ

เลียมหันไปมองเจ้านายเพื่อขอคำตอบ ว่าจะอนุญาตหรือปฏิเสธ แต่ถ้าให้เดาคงจะอย่างหลังเสียมากกว่า

“ผมจะให้คุณสัมภาษณ์เป็นกรณีพิเศษ” คำตอบของนายแบบหนุ่ม เล่นเอานักข่าวคนอื่นๆ ฮือฮายกมือเพื่อที่จะขอสัมภาษณ์บ้าง

“ผมขอสัมภาษณ์ด้วยนะครับ/ดิฉันขอสัมภาษณ์ด้วยนะคะ”

นักข่าวทุกสำนักต่างยกมือขึ้น พร้อมกับร้องบอกความประสงค์ของตัวเองแข่งกันเสียงดังลั่น จากรอยยิ้มน้อยๆ บนมุมปากของนายแบบหนุ่ม แปรเปลี่ยนเป็นนัยน์ตาแข็งกร้าว จ้องมองใบหน้านักข่าวหนุ่มสาวภายในห้องชนิดเรียงตัว ทำเอาคนถูกสายตาพิฆาตพากันค่อยๆ หดแขนของตัวเองลง จากริมฝีปากเปิดอ้าเพื่อเอื้อนเอ่ยคำพูด มีอันหุบลงแทบจะพร้อมเพรียงกัน

“ผมบอกพวกคุณหรือ ว่าจะให้สัมภาษณ์ทุกคน”

เสียงเข้มแฝงไปด้วยอำนาจเอ่ยถามเหล่าบรรดานักข่าว ที่ไม่ได้รับอนุญาตให้สัมภาษณ์ด้วยความไม่พอใจ โทมัสไม่สนใจนักว่าการกระทำและคำพูดของเขาจะมีผลอะไรกับชีวิต ในเมื่อการเป็นนายแบบก็แค่งานอดิเรก ไม่ได้เป็นอาชีพเลี้ยงตัวเองเสียหน่อย ถ้าจะโดนแบนจากนักข่าวก็ไม่ได้มีผลกับชีวิตนัก ดีเสียอีกจะได้เลิกๆ ไปเสีย เพราะทุกวันนี้เขาไม่ได้ทำงานด้วยความสุขนักหรอก ก็แค่ทำมันตามหน้าที่เท่านั้น ในเมื่อเขาเป็นคนถ้าทำอะไรแล้ว ต้องเต็มที่และไม่มีคำว่าผิดพลาด

“คุณโทมัสทำแบบนี้ ไม่กลัวจะมีปัญหากับนักข่าวหรือครับ”

นักข่าวจากหนังสือพิมพ์บันเทิงรายสัปดาห์หัวใหญ่ อาจหาญเอ่ยถามด้วยความท้าทาย แม้จะรู้ว่าผลของการลองดีนั้นคืออะไร แต่ก็อดรนทนไม่ไหวต่อการกระทำและคำพูดของนายแบบหนุ่ม มันบ่อยครั้งจนเกินไปแล้วสำหรับเขา

“คุณคิดว่าผมสนใจหรือเปล่าล่ะ” โทมัสตอบพร้อมกับจ้องเขม็งไปที่ผู้ถามด้วยสายตาแข็งกระด้าง

“แต่คุณเป็นคนของประชาชน ไม่ผิดและไม่แปลกที่พวกผมคนทำข่าวจะต้องสัมภาษณ์” สวนกลับไปอย่างไม่เกรงกลัวเช่นกัน โดยที่คนอื่นๆ ต่างจ้องมองระหว่างสองคนสลับกันไปมาอย่างลุ้นระทึก ว่าครั้งนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

“คุณไม่ผิดที่จะสัมภาษณ์และผมก็มีสิทธิ์ที่จะไม่ตอบจริงไหม”

ตอบกลับไปอย่างไม่ยี่หระ ไม่สนว่าคำพูดและน้ำเสียงของเขา จะทำให้บรรดานักข่าวคนอื่นๆ ไม่พอใจไปด้วย ก็ใช่ว่าเขาจะทำแบบนี้เป็นครั้งแรก แต่นับครั้งไม่ถ้วนก็ว่าได้ ก็ยังไม่เห็นนักข่าวคนไหนจะหายหน้าไปสักคน ต่างก็หน้าเดิมสำนักเดิมๆ ทั้งนั้น ห้าปีแล้วนะที่เขาอยู่วงการนี้ ไม่ใช่เพิ่งเริ่มจะเข้าแค่ไม่กี่เดือน