บทที่ 13 เรื่องราวในอดีต
ตอนที่13. เรื่องราวในอดีต
ย้อนไปในอดีตเมื่อหลายสิบปีก่อนนั้น
นัฐฐา ปัทมา และปรียานุช ทั้งสามเป็นเพื่อนรักกันมาก่อน โดยที่นัฐฐาได้แต่งงานกับมานพ ปัทมาแต่งงานกับสามีที่เปิดร้านอาหาร ส่วนปรียานุชได้สามีมีอิตาลี แต่ทว่าสามีไปทำงานนานจัดทำให้ปรียานุชที่ตอนนั้นค่อนข้างลำบากเพราะต้องเลี้ยงลูกชายวันขวบเศษ และลูกที่อยู่ในท้องของเธออีกหนึ่งคน ทำให้นัฐฐาขอร้องให้มานพรับเพื่อนมาอยู่ด้วยในฐานะแม่บ้านก็ยังดี
เรื่องรู้เข้าไปถึงหูของปัทมา ทำให้เกิดความอิจฉาเพราะเพื่อนทั้งสองคนได้อยู่ดีกินดี ต่างกันกับเธอที่ต้องทำงานร้านอาหารที่ใกล้จะเจ๊ง นั่นเลยทำให้เกิดความริษยา และขอร้องให้นัฐฐาพาเธอมาอยู่ที่บ้าน โดยข้ออ้างที่ว่าสามีขาดทุนและถูกยึดทรัพย์ เธอไม่มีที่ไปเลยขอมาอยู่ด้วยจะให้เป็นแม่บ้าน เป็นคนใช้ก็ยอม และด้วยเพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนนัฐฐายอมใจอ่อนพามาอยู่ด้วยที่บ้าน
กระทั่งวันหนึ่งปรียานุชไปเห็นว่าปัทมาแอบเข้าไปในห้องของนัฐฐาและแอบมีสัมพันธ์กับมานพ เพราะสองคนกลัวความผิดจึงรวมหัวกันใส่ร้ายปรียานุช
“ฉันเห็นมันอ่อยสามีเธอนะนัฐฐา ดีนะที่ฉันมาเห็นซะก่อน” ปัทมาบอกกับเพื่อน เช่นเดียวกันกับมานพที่กลัวความผิดก็ยอมรับว่าปรียานุชมาอ่อย และเพราะความไม่ยั้งคิดทำให้นัฐฐาไล่ปรียานุชออกไปจากบ้าน โดยที่ปรียานุชทั้งหอบทั้งหิ้วลูกชายวัยขวบเศษ และลูกในท้องออกมาจากบ้านอย่างทุลักทุเล ดีที่ว่ามีสองตายายใจดีให้ที่พักแก่ปรียานุช ทำให้เธอมีที่อยู่อาศัยกระทั่งสามีของเธอบินกลับมา ทุกอย่างจึงเป็นไปในทางที่ดีขึ้น จากนั้นมาทั้งมานพ และปัทมาก็ไม่เคยได้รู้เรื่องราวของปรียานุชอีกเลย
ผิดกันกับนัฐฐาที่จำใจยอมรับว่าเพื่อนเป็นคนอ่อยสามี เพียงเพราะเธอได้ยินทั้งสามีและเพื่อนคุยกันว่าต้องกำจัดปรียานุชทิ้งไม่อย่างนั้นจะเป็นเสี้ยนหนามตำใจของทั้งสอง และนั่นเลยทำให้นัฐฐาจำใจแกล้งเล่นละครตบตาทั้งสองคน เพียงเพราะไม่ต้องการให้เพื่อนรักเป็นอันตราย ไหนจะหลานตัวน้อย และหลานที่อยู่ในท้องที่น่าสงสาร เพราะคนเลวอาจจะทำให้เด็กไม่อุษามารถลืมตาออกมาดูโลกภายนอกได้ แต่กระนั้นทั้งสองก็ยังไม่เข้าใจกัน คงมีเพียงแค่นัฐฐาเท่านั้นที่ต้องแบบความเจ็บช้ำเอาไว้เพียงเพราะว่าเธอกำลังตั้งท้อง และไม่อุษามารถทำอะไรได้มากไปกว่านั้นและใน
ตอนนั้นเธอยังมีแม่สามีที่คอยคุ้มภัย แต่พอหลายปีกระทั่งมิลล์เติบใหญ่แม่สามีก็มาด่วนจากไป และนั่นทำให้ทุกอย่างในบ้านเกิดจุดเปลี่ยนไปในทันที เพราะเธอดันมาตรวจพบว่าตัวเองเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว และจำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมากในการรักษา ไหนจะแม่ ไหนจะลูก นั่นเลยทำให้นัฐฐายอมมาโดยตลอด
ประตูห้องเปิดเข้ามามิลล์เห็นแม่นอนตะแคงและตัวสั่นเล็กน้อยก็รีบเข้าไปดู
“แม่เป็นอะไรคะ ร้องไห้เหรอมีอะไรหรือเปล่าคะเจ็บตรงไหนหนูตามหมอให้ไหมคะแม่” มิลล์รีบถามแม่ของเธอ
“ แม่ไม่เป็นไรหรอกลูกแม่แค่คิดอะไรเพลิน ๆ แล้วฝุ่นมันเข้าตา แล้วนี่มากับใครกัน “
“อ่อนี่เจ้านายหนูค่ะแม่ คุณลีวายส์ คาเซียโน” มิลล์รีบแนะนำให้แม่รู้จักกับลีวายส์ แต่ทันทีที่แม่ได้ยินนามสกุลนั้นถึงกับยกมือปิดปากตัวเองเอาไว้ก่อนหันมามองลูกสาวของตัวเอง
“แม่อยากกินขนมปังสังขยาหนูไปซื้อให้แม่หน่อยได้ไหม”
“อ่อได้ค่ะ พี่ลีวายส์ไปด้วยกันไหมคะ”
“อย่าเลยลูก ลำบากหัวหน้าลูกเปล่า ๆ ให้เขาอยู่นี่รอแหละ”
“อ่อได้ค่ะ ฝากดูแม่ด้วยนะคะหนูจะรีบไปรีบกลับค่ะ”
“คุณป้าเป็นยังไงบ้างครับ ดูเหนื่อยๆ นะครับ” ลีวายส์เข้ามานั่งข้าง ๆ และถามด้วยความคุ้นเคยและสนิทสนม
“ไม่คิดเลยว่าโตเป็นหนุ่มแล้วจะหล่อขนาดนี้ นานเลยนะที่ไม่ได้เจอ ได้แต่คุยกันทางโทรศัพท์”
นัฐฐาเอื้อมมือมาจับมือของลีวายส์เอาไว้และมองหน้าชายหนุ่มด้วยน้ำตานองหน้า
“อย่าร้องสิครับ เดี๋ยวจะเหนื่อยเอาเสียเปล่า ๆ แม่บอกว่าช่วงนี้จัดการงานบ้านที่เชียงใหม่ยังไม่เรียบร้อย เอาไว้เสร็จธุระที่นั่นแล้วจะรีบมาเยี่ยมครับ ส่วนเรื่องบ้านที่ให้แม่จัดการ ตอนนี้แม่จัดการเรียบร้อยแล้วนะครับ”
“แล้วทำไมลีวายส์กับน้องถึงได้มาทำงานที่เดียวกันได้”
“มันเป็นเรื่องบังเอิญครับ ตอนนี้มิลล์ยังไม่รู้เรื่องของคุณป้ากับแม่ และผมว่าอย่าเพิ่งให้รู้ดีกว่า รวมไปถึงเรื่องบ้านที่เปลี่ยนชื่อด้วยน้องก็ยังไม่รู้ แต่ว่าคนที่บ้านนั้นรู้แล้ว และผมกำหนดวันให้คนพวกนั้นย้ายออกไปแล้วนะครับ”
“ถ้าอย่างนั้นป้าจะบอกน้องเองว่าบ้านเป็นของเพื่อนแม่น้องรู้จักแม่ของเราผ่านเรื่องเล่าที่ป้าเล่าให้ฟังมาโดยตลอด”
“ก็ได้ครับอย่างน้อยน้องจะได้สบายใจแต่อย่าเพิ่งบอกเรื่องของผมกับน้องนะครับ”
“ป้าอยากจะขอ ไม่รู้ว่าจะมากไปไหม ป้าฝากเราดูแลน้องด้วยจะได้ไหมวันไหนป้าจากไปอย่างน้อยน้องจะได้มีคนดูแล จริงสิหรือว่าลีวายส์มีคนรักแล้ว ป้าก็ลืมถาม”
“เรื่องนั้นไม่เป็นไรครับผมจัดการได้ ตอนนี้น้องมีงานทำแล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง คุณป้าเองก็ดูแลสุขภาพด้วยนะครับจะได้หายไว ๆ เรื่องค่ารักษาไม่ต้องเป็นห่วงแม่ผมจัดการให้เรียบร้อยแล้วไม่เกินหนึ่งอาทิตย์แม่คงมากรุงเทพครับ”
“ขอบใจมากนะ”
นัฐฐายิ้มให้กับลีวายส์ด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นเป็นอย่างมาก อย่างน้อยถ้าหากเธอตายไปก็คงจะตายตาหลับ
