บทที่ 5 ลำเอียง 1.
ตอนที่5. ลำเอียง1.
“แก อีเด็กเวร ตอแหลหน้าด้านๆ อีเลว มานี่เลยฉันจะเอาเลือดหัวแกออก” มิลล์ปรี่เข้าไปจะไปจัดการกับโยเกิร์ตแต่ใครจะคิดว่าพ่อบังเกิดเกล้าของเธอ พ่อที่เคยรักเธอที่สุด พ่อที่เห็นเธอเป็นดั่งแก้วตาดวงใจมาโดยตลอดนั้น ในตอนนี้พ่อของเธอกำลังยกฝ่ามือฟาดมาที่ใบหน้าขาวนวลของเธออย่างแรง
“เพี๊ยะ !! ”
เสียงฝ่ามือกระทบกับใบหน้าทำเอาหน้าของมิลล์ถึงกับหันไปอีกทางตามแรงตบ มือหนาของคนเป็นพ่อสั่นระริก ไม่ต่างอะไรกับ แววตา ริมฝีปากบางของลูกสาวที่สั่นไม่แพ้กันในตอนนี้ ตรงกันข้ามกับสองแม่ลูกที่ต่างก็อมยิ้มด้วยความดีใจ และสะใจเป็นอย่างมาก
“พ่อ !! นี่พ่อตบหนูเพียงเพราะนังสารเลวสองคนแม่ลูกนั่นเหรอคะ ” มิลล์ถามด้วยแววตาที่แข็งกร้าวเป็นอย่างมาก และนั่นก็โดนพ่อเงื้อมมือที่จะตบอีกครั้ง แต่เพราะสายตาของลูกสาวที่มองแรงนั้น ทำเอาคนเป็นพ่อชะงักไปในทันที แต่ว่าสองแม่ลูกก็ไม่ยอมแพ้ และดูเหมือนว่ายิ่งเอาน้ำมันมาสาดเข้ากองไฟ
“คุณคะอย่าทำรุนแรงกับลูกเลยค่ะ ขอร้องปัทมาผิดเองค่ะที่อบรมโยเกิร์ตไม่ดีพอ”
ปัทมาแม่เลี้ยงจีบปากจีบคอตอบอย่างลอยหน้าลอยตาเป็นอย่างมาก
“ใครลูกแก ฉันไม่ใช่ลูกแกอย่ามาสาระแนแทนตัวเองว่าแม่ ฉันมีแม่แค่คนเดียว ”
มิลล์โพล่งออกมาด้วยความโมโหเป็นอย่างมากและนั่นเองก็ทำให้เธอโดนพ่อตบเข้าไปอีกที คราวนี้เพราะไม่ได้ตั้งตัวทำเอามิลล์ล้มไปกองกับพื้น พ่อทำท่าเหมือนกับว่าจะเข้าไปประคองลูกสาวแต่ดูเหมือนว่าโยเกิร์ตจะรีบเข้าไปดึงพ่อของมิลล์เอาไว้ เพราะเห็นว่าแม่ของเธอปรี่เข้าไปหามิลล์
“พ่อตบหนูเป็นครั้งที่สองแล้วนะคะ”
“คุณพ่อคะ อย่าค่ะให้คุณแม่จัดการเถอะนะคะ อย่างน้อยพี่มิลล์จะได้เห็นว่าคุณแม่หวังดีกับเธอจริง ๆ ไปกันเถอะคะ เราไปทานอาหารนอกบ้านตามที่นัดกับเพื่อนคุณพ่อไว้ดีกว่าค่ะ”
“พ่อแค่สั่งสอนแก ให้มีความเคารพผู้ใหญ่บ้าง อย่าทำตัวมีปัญหา”
“หนูไม่เคยทำตัวมีปัญหา พ่อต่างหากที่พาตัวปัญหาเข้ามาในบ้าน เพราะแบบนี้ไงที่บ้านถึงไม่มีความสุข” มิลล์ตะโกนออกมาจนสุดเสียง
“อยู่ได้ก็อยู่ อยู่ไม่ได้ก็ไปอยู่กับแม่แกที่โรงบาลโน่น”
“พ่อ !! ” มิลล์ตกใจมากเพราะไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้ออกมาจากปากพ่อของเธอ
โยเกิร์ตรีบควงพ่อของเธอออกไปแต่ก็ยังไม่วายหันหน้ามายิ้มเยาะมิลล์ เช่นเดียวกับปัทมาแม่ของโยเกิร์ตที่เดินมากระชากผมมิลล์จนหน้าแหงนขึ้นฟ้า และพูดเสียงรอดไรฟันออกมา
“ฉันก็ไม่ได้อยากนับคนอย่างเธอเป็นลูกหรอก สักวันฉันจะเฉดหัวแก แม่แก ยายแก ออกไปให้พ้นจากบ้านนี้ ทุกอย่างที่เป็นของพวกแกจะต้องเป็นของฉันกับลูกจำไว้” พูดแล้วก็ผลักหัวมิลล์อย่างแรงก่อนจะเดินตาม พ่อและลูกสาวของเธอออกไป
มิลล์เข้ามาหายายของเธอที่นอนพักในห้องด้วยรอยยิ้มที่สดใสพร้อมกับสวมกอดยายของเธอเอาไว้
“วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ ได้เดินออกกำลังกายบ้างหรือเปล่า”
“อืม ยายเดินนิดหน่อยในห้องไม่ได้ออกไปข้างนอก ยาย..” คุณยายพูดเพียงเท่านี้เพราะว่าไม่อยากให้หลานสาวของท่านลำบากใจ แต่นั่นก็ทำให้มิลล์ก็รู้ว่ายายหมายถึงอะไร
“ยายคะ บ้านนี้เป็นบ้านของคุณแม่ และแน่นอนว่ามันก็คือบ้านของหนู บ้านของยาย ไม่ต้องกังวลนะคะ ยายจะไปไหนมาไหนก็ได้ในบ้านนี้”
“ไม่ดีกว่าลูกยายเดินเล่นในสวน และบริเวณบ้านเล็กก็พอยายไม่ไปเรือนใหญ่หรอก ไม่อยากมีปัญหา”
“ก็ได้ค่ะ ยายคะหนูได้งานทำแล้วนะคะ รอหนูเก็บเงินสักพักเราไปอยู่ข้างนอกกันนะคะ” มิลล์บอกกับยายของเธอด้วยรอยยิ้ม สองยายหลานต่างก็กอดกันด้วยความรักและความเข้าใจ ทั้งที่ความทุกข์ภายในใจนั้นแทบจะทะลักออกมา
ผับดังกลางใจเมือง
“วันนี้ไอ้มิลล์มันนึกครึ้มใจอะไรกันว๊ะ ถึงได้นัดชวนมาเที่ยวผับทั้ง ๆ ที่ปกติมันแทบไม่ค่อยจะมาเลยด้วยซ้ำ” เขตแดนเพื่อนชายเพียงคนเดียวของมิลล์เอ่ยถามพาขวัญเมื่อเห็นว่าพาขวัญเองก็เอาแต่นั่งมองผู้ชาย
“นั่นนะสิ มันนัดเรามา แต่ว่ามันดันมาช้าเนี่ยนะ” พาขวัญบ่นแต่สายตาก็สอดส่องหาเพื่อนของเธอ กระทั่งมิลล์ที่เดินเข้ามาด้วยเสื้อยืดรัดรูปเอวลอย พร้อมกับกางเกงเอวต่ำ ที่ทำเอาหนุ่ม ๆ ทุกคนที่เห็นถึงกับมองตามหลัง
พาขวัญและเขตแดนที่เห็นเพื่อนเดินมาก็รีบลุกขึ้นและโบกไม้โบกมือให้ และนั่นทำให้มิลล์โบกมือตอบเพื่อนทั้งสอง แต่ระหว่างทางนั้นดันไปสะดุด เพราะคนเบียดกันเยอะ
“ว๊ายยย !! ” มิลล์ร้องด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก ดีที่ว่าชายคนหนึ่งรีบคว้าเธอเอาไว้ได้ทันก่อนจะดึงมิลล์มาอยู่ในอ้อมกอด
“เป็นไรมากไหมครับ”
“อะ เอ่อ คือว่า....”
“พี่เสือคะ” เหมือนเสียงที่คุ้นเคยที่เธอจำได้ดีว่านี่มันเสียงนังงูพิษที่อยู่ที่บ้านของเธอนั่นเอง ทำเอามิลล์หันไปมองก่อนที่สมองจะประมวลผลว่าถ้านางเรียกสนิทซะขนาดนั้นก็ต้องรู้จักกันเป็นแน่
ภาพความทรงจำเหตุการณ์ตอนบ่ายลอยขึ้นมาพร้อมกับคำพูดของปัทมาแม่ของโยเกิร์ตที่ดังขึ้นมาว่าจะแย่งทุกอย่างไปจากเธอ และนั่นทำให้มิลล์คิดอะไรได้ในทันที มิลล์ไม่ได้สนใจคนที่เดินเข้ามาแต่เธอกลับหันมายิ้มให้กับชายคนโยเกิร์ตเรียก
“ปวดขามากเลยค่ะ สงสัยว่าข้อเท้าจะพลิกทำไงดี” ไม่พูดเปล่ามิลล์ขยับตัวมานั่งตักชายหนุ่ม และหันมาหาโยเกิร์ต
“นี่ยัยมิลล์ออกมาจากตักพี่เสือของฉันเดี๋ยวนี้นะ ” โยเกิร์ตปรี่เข้ามาจะทำร้ายมิลล์แต่นายเสือคนนั้นกันเอาไว้ก่อน
“อย่าก่อเรื่อง อย่ามีปัญหา”
“แต่ว่าพี่เสือคะ” โยเกิร์ตถึงกับหน้าเสีย ก่อนที่นายเสือจะหันมาถามมิลล์
“รู้จักกันเหรอครับ”
“รู้ค่ะ รู้จักดีเสียด้วยน้องสาวมิลล์เองค่ะ แต่ว่าไม่ใช่น้องสาวแท้ ๆ นะคะเป็นลูกติด อ้อไม่ใช่สิจะเรียกว่าอะไรดีนะ”
มิลล์ตอบและหันมายิ้มเยาะโยเกิร์ตบ้าง
“นี่แกอย่านะยัยมิลล์”
“อ่อ นึกออกแล้วค่ะ”
“อะไรเหรอครับ” เสือถามด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก และนั่นมันเข้าทางของมิลล์
“ต้องท้าวความก่อนค่ะว่าแม่ของน้องโยเกิร์ตเป็นเมียรองจากแม่ของมิลล์ค่ะ เพราะฉะนั้นในทางเลือดเราไม่ได้เป็นอะไรกันเลยค่ะ”
มิลล์ตอบและยักคิ้วให้กับโยเกิร์ต แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสามคนจะได้พูดอะไรมากไปกว่านี้ อยู่ ๆ ก็มีมือดีมาดึงมิลล์ออกไปจากตักของนายเสือซะก่อน และนั่นทำเอาทุกคนตกใจเป็นอย่างมาก
