บทที่ 8 ตามสืบ
ตอนที่8. ตามสืบ
“ใช่จริง ๆ ด้วยลืมไปเลย ว่าแต่มาทำไมที่นี่ ที่จริงเธอไม่น่าจะรู้ด้วยซ้ำว่าพวกเรามาที่นี่ นี่นา”
ลีวายส์บ่นเพียงลำพัง แต่ก็ไม่วายยกมือมาดูนาฬิกาที่ข้อมือ ที่ตอนนี้บอกเวลา 10.30น. แล้ว
“ไม่แปลกเพราะเลยเวลานัดแล้ว”
เขาบ่นเพียงลำพัง แต่นั่นก็ทำให้กิตติได้ยินอย่างชัดเจน
“นัดอะไรหรือครับนาย”
“นัดผู้หญิงคนนั้นมาทำงาน แต่ช่างเถอะจับตาดูต่อไป”
“จับตาดูนายเสือกับพวกใช่ไหมครับนาย ”
“จับตาดูผู้หญิงคนนั้นต่างหาก”
คำตอบของลีวายส์ทำเอากิตติถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก ตกลงตอนนี้ระหว่างผู้หญิงคนนั้น กับนายเสือ ตอนนี้นายสนใจผู้หญิงคนนั้นอย่างนั้นเหรอ
ก่อนหน้านั้น
ก่อนหน้านั้นมิลล์ที่กำลังจะออกจากที่บ้าน บังเอิญเดินผ่านตอนที่โยเกิร์ตกำลังคุยโทรศัพท์ และได้ยินโยเกิร์ตพูดกับใครสักคน และได้ยินว่าจะไปที่สนามแข่งรถ และเธอจับใจความได้ว่าวันนี้
โยเกิร์ตจะไม่ไปเรียนแต่จะไปเจอกันที่สนามแข่งรถ นั่นเลยทำให้มิลล์ได้แต่เก็บข้อมูลเอาไว้ และจะต้องตามจับผิดยัยเด็กนี่ให้ได้ เพราะแทนที่จะไปเรียนแต่ดันจะมาเที่ยวซะได้
เมื่อมาที่บริษัทตามที่ลีวายส์นัดเอาไว้ เธอนั่งรออยู่นานและไปติดต่อประชาสัมพันธ์ เพื่อติดต่อหาคนที่ชื่อกิตติตามที่เขาบอกแต่ก็พบว่าวันนี้ทั้งสองคนไม่เข้ามาที่บริษัท นั่นเลยทำให้มิลล์เปลี่ยนโปรแกรมจากที่จะนั่งรอ เลยจะมาตามสังเกตดูว่าโยเกิร์ตจะมาที่นี่และทำอะไร
มิลล์เดินเรียบ ๆ เคียง ๆ หันซ้ายหันขวาเพราะว่าเธอไม่เคยมาสถานที่แบบนี้มาก่อน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องเข้าทางไหน ไปนั่งดูการแข่งที่ไหน แต่ตรงนั้นเธอไม่ได้สนใจเพราะเธอกำลังสอดส่องมองหาโยเกิร์ตอยู่นั่นเอง
“อยู่ไหนของนางนะ” มิลล์พยายามมองหาคนที่ใส่ชุดนักศึกษาแต่ทว่าหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ กระทั่งมองไปที่กลางสนามเมื่อมีเสียงคนปรบมือ เมื่อเหล่าบรรดาพริตตี้ที่แต่งตัวนุ่งน้อยห่มน้อยเดินออกมานั่นเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นว่า หนึ่งในพริตตี้ที่อยู่กลางสนามแข่งนั้นก็คือโยเกิร์ต หญิงสาวที่เธอตามหานั่นเอง
“หืม..แรดมากอยู่ที่บ้านทำตัวใส ๆ ออดอ้อนพ่อขอเงินไปเรียน เรียกร้องค่าใช้จ่ายโน่นนี่นั่น แต่มาทำตัวแบบนี้เนี่ยนะ ฉันนี่แหละจะแฉแกเองนังเด็กเลว”
พูดจบมิลล์ก็หยิบโทรศัพท์ออกมาและรีบถ่ายรูปของโยเกิร์ตเอาไว้ แต่ไม่ทันที่จะได้ถ่ายอะไรมากไปกว่านั้นเมื่ออยู่ ๆ ก็มีคนมาสะกิดเธอที่ด้านหลัง
“ทำอะไร” มิลล์หันมาตามเสียงก็ตกใจเพราะมีผู้ชายที่แต่งตัวอย่างกับมือปืนรับจ้าง
“ถะ ถ่ายรูปไง มีอะไรหรือเปล่าขอตัวนะคะ” เพราะว่าลีวายส์ที่ปิดหน้าใส่หมวกอีกทั้งยังสวมแว่นตาดำอีก เลยทำให้มิลล์จำเขาไม่ได้นั่นเอง
“มาทำอะไรที่นี่ ทำไมไม่อยู่ที่บริษัท” มิลล์ถึงกับตกใจเป็นอย่างมากเมื่อได้ยินอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะค่อย ๆยกมือขึ้นและจะดึงแมสที่ปิดหน้าของลีวายส์ออก แต่ช้ากว่าเพราะลีวายส์รวบมือของมิลล์เอาไว้เสียก่อน
“ถามไม่ตอบ ถามว่ามาทำอะไรที่นี่ทำไมไม่รอที่บริษัท”
“ทำไมต้องรอ ในเมื่อพี่เป็นคนนัดแต่ว่าพี่ก็ไม่ได้อยู่ตามที่นัด นี่มันกี่โมงแล้วค่ะ นัดเก้าโมงเช้า นี่มันสิบโมงครึ่งแล้ว”
มิลล์บ่นออกมาทั้งที่ความจริงเธอรอเขาไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรมากไปกว่านั้นเมื่อกิตติที่เห็นว่าเสือ และกลุ่มพริตตี้สาวสวยเดินตรงมายังที่ ที่เขาและมิลล์ยืนอยู่นั่นเอง
ลีวายส์รีบถอดหมวกของตัวเองมาสวมให้กับมิลล์โดยที่เขาดึงหมวกจากเสื้อฮู๊ดของเขามาสวมแทน ทำเอามิลล์งง ๆ ก่อนจะหันไปเห็นว่าที่เขาทำไปเพราะอะไร แต่ยิ่งไปกว่านั้นนั่นก็คือ อยู่ลีวายส์ก็มาโอบกอดเธอแล้วเดินออกไป ก่อนที่กลุ่มของนายเสือจะเดินมาถึงซะได้
“เอ๊ะ เมื่อกี้เหมือนกับว่า...” โยเกิร์ตพูดขึ้นมาแต่ก็เงียบเอาไว้ เพราะเกรงว่าเสือจะสนใจมิลล์มากกว่า โยเกิร์ตคิดอยู่ในใจว่าเธอยังไม่ได้ชำระความกับมิลล์เลยเรื่องเมื่อคืน นี่ถ้าไม่ติดว่าต้องมางานแต่เช้าแบบนี้นะ ต้องได้ตบกันสักฉาดก่อนออกมาจากบ้านเป็นแน่
“นายเสือคะ ว่าแต่จะให้โยเกิร์ตไปยืนกลางสนามจริงเหรอคะ นายเสือไม่หึงเหรอคะถ้าจะมีใครมามองโยเกิร์ตอ่ะ” หญิงสาวเดินเข้าไปคล้องแขนของนายเสือพร้อมกับยกมือลูบที่แผงอกแกร่งของชายหนุ่ม
“ทำไงได้ก็เราไม่ได้เป็นอะไรกันนี่นา เกิดหึงไปแล้วหนูมีคนรักอยู่แล้วจะทำยังไง” เสือพูดพร้อมกับยกมือมาเชยคางของโยเกิร์ตและพูดแทบจะริมฝีปากประชิดกัน ทำเอาหญิงสาววัยขบเผาะถึงกับขนลุกขึ้นมาทีเดียว
“ถ้าอย่างนั้นเกิดว่าเราเป็นอะไรกันล่ะคะ ถ้าเราเป็นอะไรกันนายเสือจะหึงจะหวงไหมคะ ? ” คราวนี้ไม่พูดเปล่ากับซบไปที่อกแกร่งอีกครั้ง
“แน่ใจนะว่าอยากเป็น ถ้าเป็นเด็กของฉันกฎข้อห้ามมันมีเยอะแยะไปหมดจะรับได้เหรอ ?” คราวนี้มือสากของนายเสือลูบไล้ตั้งแต่หัวไหล่ เลื่อนมาตรงกลางเนินอก ก่อนจะล้วงเข้าไปยังร่องหน้าอกหน้าใจผ่านเสื้อเกาะอกตัวจิ๋วของโยเกิร์ต ทำเอาหญิงสาวสะท้านไปทั่วร่างกาย
“ว่าไง จะเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทันนะ”
“ไม่คะ โยเกิร์ตยอม ขอแค่ได้เป็นผู้หญิงของนายเสือไม่ว่าจะให้ทำอะไรโยเกิร์ตยอมทั้งนั้นค่ะ โยเกิร์ตรักนายเสือ ยอมทุกอย่างค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นไปกันเถอะ งานที่นี่เสร็จหมดแล้วที่เหลือมึงจัดการต่อด้วยนะวิชิต” นายเสือบอกกับวิชิตมือขวาของเขา มิลล์ที่หันมามองโยเกิร์ตอยู่เป็นระยะ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวที่มีพฤติกรรมแบบนั้นถึงกับส่ายหัว “เชื้อไม่ทิ้งแถวจริง ๆ ”
“อะไรนะเมื่อกี้ว่าอะไร” ลีวายส์หันมาถาม
“เปล่าค่ะ แต่ฉันหมดธุระแล้วจะกลับแล้วค่ะ”
“อ้อ ฉันก็หมดแล้วงั้นไปที่ทำงานกันเถอะ”
